Πέμπτη, 13 Ιουλίου 2017

Σιγκαπούρη εναντίον "Singapore"


 
 
 
Στην τελευταία επιφυλλίδα του  ο Χ.Γιανναράς  (πηγή) επανάφερε την γνωστή του θεματολογία για την κρίση  του νέου Ελληνικού Κράτους. Αναφέρει συνοπτικά:
Όταν μια κοινωνία έχει εθισμούς είκοσι πέντε αιώνων (από τον Kλεισθένη ώς το 1821) κοινοτικής αυτοδιαχείρισης, που τη σεβάστηκαν όλα τα επικυρίαρχα διεθνικά σχήματα, είναι παραφροσύνη, στην κυριολεξία, να υιοθετεί διαφορετικό θεσμικό πλαίσιο (γεννημένο από την πείρα και τις ανάγκες άλλων κοινωνιών) μόνο από μικρονοϊκή ξιπασιά μειονεξίας.
Αντί των διακρίσεων Δεξιά-Αριστερά-Κέντρο «που έμειναν  στο ελλαδικό νεωτερικό κρατίδιο πάντοτε «γυμνά ονόματα» (nomima nuda) και απηχούσαν ωχρές ιδεοληψίες, μιμητικές του δυτικού πρωτοτύπου, όχι οργανικά γεννήματα εγχώριων συνθηκών και δεδομένων» προτείνεται η διάκριση  για τις  «γνώμες - προτάσεις σχετικά με τις πολιτικές (τρόπους και μεθόδους) της επανίδρυσης. Δύο κόμματα θα αρκούσαν (λογικά) για να συγκεφαλαιώνουν τις πολιτικές διαφορές: Eνα Kόμμα Eκσυγχρονιστικού Eξευρωπαϊσμού και ένα Kόμμα Eλληνοκεντρικού Eκσυγχρονισμού. Περίπου υπόδειγμα κράτους στην πρώτη περίπτωση: η Σιγκαπούρη. Στη δεύτερη, το σύγχρονο κράτος του Iσραήλ.»
Ο Γιανναράς επεξηγεί :
Tο πρώτο κόμμα, τίμια και καθαρά, όχι πια συγκαλυμμένα και υποκριτικά, θα ζητούσε την ψήφο των Eλλήνων, προκειμένου να τους απαλλάξει από την «ελληνικότητά» τους. Δηλαδή, από την παρελθοντολαγνεία, τη βαλκάνια επαρχιωτίλα, την προσκόλληση στο φολκλόρ και στη συντήρηση, στο ραγιάδικο ρουσφέτι, στη θρησκοληψία. Tο κόμμα αυτό θα επαγγελλόταν ευθέως (όχι με κουτοπονηριές) την εμπορευματοποίηση της γνώσης (τη σύνδεσή της με την παραγωγή), επομένως την ιδιωτικοποίηση των «σοβαρών» πανεπιστημίων και τη χειραγώγηση της μετριότητας προς τη χειρωναξία. Θα εξήγγελλε το κόμμα αυτό την εισαγωγή του λατινικού αλφαβήτου.
Tο δεύτερο κόμμα θα επιχειρούσε να βασίσει την πολιτική του στη βεβαιότητα της κοινής εμπειρίας ότι ο εκσυγχρονισμός δεν κερδίζεται με τη μίμηση του καινούργιου που άλλοι παράγουν, αλλά με την ενεργό δημιουργική παραγωγή του καινούργιου, ρεαλιστικά συνδεδεμένη με τις επιχώριες ανάγκες, όχι με την ξιπασιά. Aκόμα και για να υιοθετήσει μια κοινωνία υπερσύγχρονης τεχνολογίας συστήματα παραγωγής ή άμυνας, θα το πετύχει μόνο αν ξέρει τι έχει δικό της, πολύτιμο, και νιώθει πραγματική (όχι πλασματική) ανάγκη να το υπερασπίσει. Δεν ήταν συναισθηματική η απόφαση να αποτελέσει επίσημη γλώσσα του κράτους του Iσραήλ το αρχαιότερο σωζόμενο ιδίωμα της Eβραϊκής – το αντίστοιχο θα ήταν να είχαμε εμείς επιλέξει, ιδρύοντας το ελάχιστο εθνικό μας κρατίδιο, ως επίσημη γλώσσα την ομηρική.
Δεν είναι ανάγκη να ασπαστεί κανείς το σύνολο των θέσεων του ΧΓ, για να συμφωνήσει πως η τρέχουσα κρίση αναγκαστικά έθεσε ζητήματα ευρύτερης στρατηγικής του Ελληνικού Κράτους και τις θεμελιακές ιδεολογικές , ιστορικές αφετηρίες του.
Ουσιαστικά ο ΧΓ προτείνει μια «επαναθεμελίωση» η οποία θα εμβαθύνει στις ιστορικές ρίζες του Ελληνικού Έθνους και αναβιώσει τις παραδοσιακές κοινοβιακές πρακτικές. Ο θαυμασμός του προς το παράδειγμα του Ισραήλ είναι τόσο προφανής ώστε δεν μπορεί να διακρίνει ότι στο Ισραήλ έχουμε μια πολιτειακή θεμελίωση που γίνεται εκ του μηδενός  , «κατασκευάζοντας» ένα κράτος «μεταναστών» ,ενώ στην Ελλάδα έχουμε μια κοινωνική δομή που παραλαμβάνεται από τις βαθύτερες δομές της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και  εξελίσσεται έκτοτε.
Αν όμως ακολουθήσουμε με συνέπεια την έκκληση του ΧΓ τότε αναγκαστικά θα πρέπει να εντρυφήσουμε σε ιστορικά αντίστοιχα όπου σε ένα κράτος «δυτικού υποδείγματος» ένα αντίπαλο πολιτικό , ιδεολογικό ρεύμα με αγκυρώσεις στην ζωντανή λαϊκότητα και ιστορία , αναλαμβάνει μια ιστορική επαναθεμελίωση . Δεν χρειάζεται μεγάλη προσπάθεια για να μην δούμε πως δύο μεγάλες «επαναθεμελιώσεις» έχουν επιχειρηθεί τα τελευταία χρόνια  αυτές αφορούν κινήματα του πολιτικού Ισλάμ. Αναφέρομαι στην Ιρανική Επανάσταση και στον Ερντογανισμό. Μάλιστα οι δύο εκδοχές επαθεμελίωσης γίνονται μέσω δυο διαφορετικών διαδικασιών : στο Ιράν μέσω μια κλασσικής επανάστασης όπου εγκαθίσταται de facto μια δυαδική εξουσία ,όπου οι «από κάτω» επιτυγχάνουν μια πλειοψηφική «συνταγματοποούσα δύναμη» ( constitutive power) ενώ στην Τουρκία η αλλαγή γίνεται κοινοβουλευτικά όμως με την παράλληλη ηγεμόνευση ενός αυθεντικού κινήματος λαϊκής αλληλεγγύης, δράσης και συμμετοχής με ιδεολογική συνοχή και πυρήνα μια εκδοχή φιλελεύθερου Ισλάμ.
 Το επιχείρημα είναι πως ο ΧΓ κατά βάθος ιχνογραφεί μια απόλυτα τεχνολογική «δυτικού» τύπου κρατική κατασκευή ενώ ο ίδιος προκρίνει εκ πρώτης όψεως μια επανασύνδεση με το οργανικό παρελθόν. Ο λόγος είναι πως δεν μπορεί να αγκυρώσει την πρόταση του στα σημερινά ίχνη και συμβάντα μιας «κοινοτικής αυτοδιαχείρισης» , όπως αντίστοιχα και πετυχημένα οργάνωσαν στο Ιράν και Τουρκία τα αντίστοιχα λαϊκά κινήματα. Η αναφορά για το συνεχές της «κοινοτικής αυτοδιαχείρισης» από τον Κλεισθένη , γίνεται ως ακαδημαϊκή σύλληψη , ως ιστορική εννοιολόγηση  , ως μουσειακή αναφορά η οποία οργανώνει μια πολιτική πρόταση. Αυτή η απουσία οποιασδήποτε αναφοράς στο παρόν και η έκκληση για μια «κοινοτική αυτοδιαχείριση» γνωστή από τις ιστορικές πηγές , ταξινομεί την πρόταση  του στην κατηγορία «Σιγκαπούρη» όπου αντί της αγγλικής λειτουργεί η φαντασιακή ανάμνηση του ελληνικού κοινοτισμού.
 
Ο ΧΓ , ίσως από άγνοια, δεν κατανοεί πως στην περίπτωση Ισραήλ δεν είναι η Τορά που δημιουργεί την  ισχύ, την καινοτομία , την εξωστρέφεια . Το Ισραηλίτικό υπόδειγμα έγκειται στην άτεγκτη , «προτεσταντικού τύπου» λειτουργία του κράτους, μέσω αντίρροπων μηχανισμών ελέγχου, που αφ’ ενός φυλακίζει προέδρους Δημοκρατίας , έχει κάθε μήνα εισαγγελέα στην οικεία του Νετιανάχου ,αφ’ ετέρου αφήνει όλες τις θρησκευτικές σέκτες «επαναθεμελίωσης» να λειτουργούν επιθετικά ως πολιτικά κόμματα αφού όμως αναλάβουν εκτός κρατικού προυπολογισμού όλα τα έξοδα του «παράλληλου κράτους» τους ( Συναγωγές, ιατρεία, σχολεία κλπ). Η Βιβλική ιδρυτική θεμελίωση αφορά την «μοίρα» του Ισραήλ δεν αφορά την κρατική λειτουργία. Σε αντίθεση με την Ελληνική περίπτωση όπου η κρατική λειτουργία έχει ενσωματώσει ως «επιχειρησιακή κουλτούρα» τον κατακερματισμένο υπαρκτό «κοινοτισμό» .
Ο ΧΓ κατεδαφίζει την δυτική ταξινόμηση ( δεξιά, αριστερά, κέντρο ) που «επιβάλλεται» ως πολιτειακή μηχανική από τα πάνω και στην θέση εγκαθιστά  μια εξ’ ίσου απόκοσμη «πολιτειακή μηχανική ταξινόμηση» που φαίνεται εύλογη ή γνώριμη μόνο και μόνο γιατί υπάρχει η Βιβλική αναφορά. Το Ισραήλ του ΧΓ υπάρχει μόνο στην γενική του αίσθηση και είναι τόσο μακριά όσο και η «Ελληνική κοινοτική συνέχεια».  Μέσω αυτής της εννοιολόγησης ο ΧΓ έχει αενάως δίκιο.
Παρά ταύτα ο ΧΓ προσδιορίζει ένα υπαρκτό πρόβλημα.
Η υπέρβαση της κρίσης δεν μπορεί να γίνει χωρίς κάποιου τύπου αναστοχασμό των υπαρκτών , εδραίων λειτουργικών ιδεολογημάτων που συγκροτούν  τον Ελληνικό σχηματισμό.
Πριν όμως από τον αναστοχασμό προέχει η περιγραφή , η διάγνωση της κρίσης.
Φοβάμαι πως η διάγνωση γίνεται βιαστικά. Ως κρίση αναδεικνύεται η πρωτοφανής πτώση των εισοδημάτων με αναφορά σύγκρισης το 2008, ενώ η επίτευξη των εισοδημάτων των «καλών εποχών» θεωρείται ως μια «φούσκα» ρουτίνας όπου απλά κάποιος δανείζει μια «καταναλωτική» κοινωνία και αυτή απερίσκεπτα καταναλώνει χωρίς να επενδύει στο μέλλον. Ωραία αν αυτό είναι το φαινόμενο τότε γιατί δεν δημιουργούνται παράλληλες φούσκες σε άλλα κράτη;
Η κατανάλωση μέσω δανεισμού είναι μια τόσο απλή διαδικασία όσο φαίνεται;
Τα ερωτήματα πληθαίνουν .
Όμως ο αναστοχασμός , στον οποίο έστω και τόσο στρεβλά συμβάλει ο ΧΓ, πρέπει να αναπτυχθεί σε μια άλλη βάση. Ο Ελληνικός σχηματισμός ιστορικά επέδειξε ιδιαίτερο δυναμισμό και ξεπέρασε πολλά προβλήματα. Η οικονομική ασυμμετρία όλων των  «μάκρο» μεγεθών δεν προέρχονται από μια καθολική αδυναμία, αλλά περισσότερο από ανεξέλεγκτο δυναμισμό.
Τα φαινόμενα ατασθαλιών, ανεπαρκών ελέγχων, διαφθοράς που αναδύονται συνεχώς ως αιτία της κρίσης δεν είναι σε καμία περίπτωση μεγαλύτερα από όσα αναδύονται σε σχηματισμούς με αντίστοιχο επίπεδο και οργάνωση. Ακριβώς για αυτό η τρέχουσα «συμπονετική διαχείριση» στηρίζει τις όποιες κοινωνικές δράσεις στην φορολογία των αιώνιων και εκάστοτε «συνεπών μικρών».
Αυτός ο δυναμισμός εκφράζεται με την ικανότητα επιβίωσης σε συνθήκες πρωτοφανούς κατάρρευσης. Αυτός ο δυναμισμός θα μας οδηγήσει εκτός κρίσης . Ο υπαρκτός «ελληνικός κοινοτισμός» που αναζητά ο ΧΤ ως φαντασιακή αναφορά , υπάρχει και σήμερα μόνο που δεν έχει τις παραδοσιακές μορφές ενός φολκλόρ που συγκροτούν μια εξιδανικευμένη προτεραία Ελλάδα. Ο υπαρκτός κοινοτισμός φάνηκε στην κρίση με την πρωτοφανή αλληλεγγύη εντός διαφόρων σχηματισμών ( οικογένεια, γειτονιά, κόμματα, ποδοσφαιρικές ομάδες, ενορίες, επαγγελματικές οργανώσεις κλπ) και διέσωσε εισοδήματα και ζωές κάτω από τα ραντάρ της στατιστικής και του τηλεοπτικού συρμού.
Η Ελληνική κρίση δεν είναι κρίση του απροσανατόλιστου, έρμαιου, ανερμάτιστου σχηματισμού, αλλά η κρίση του φιλόδοξου που συνωστίζεται στην ομάδα των πιο ισχυρών , ξεπερνώντας την ουρά. Επί σχεδόν 200 χρόνια το κόλπο του περάσματος της ουράς έχει δείξει να πιάνει. Δεν βρίσκω τον λόγο να μην πιάσει και τώρα.
 
Το κείμενο του Χρήστου Γιανναρά :
Χιλιοειπωμένο, αλλά σταθερά και βασανιστικά επίκαιρο: Oι κλασικές στον πολιτισμό του «Διαφωτισμού» πολιτικές διακρίσεις Δεξιά - Aριστερά - Kέντρο έμειναν στο ελλαδικό νεωτερικό κρατίδιο πάντοτε «γυμνά ονόματα» (nomima nuda). Aπηχούσαν ωχρές ιδεοληψίες, μιμητικές του δυτικού πρωτοτύπου, όχι οργανικά γεννήματα εγχώριων συνθηκών και δεδομένων.
Δεν υπήρξε «προτεσταντισμός» στην Eλλάδα, ο τρόμος του «απόλυτου προ-ορισμού» για σωτηρία ή απώλεια του ατόμου (predestinatio), επομένως ούτε και ανάγκη για συσσώρευση κεφαλαίου, πίστη στον πλουτισμό ως αυταξία (σημείο θείας εύνοιας). Yπήρχαν στις ελληνικές κοινωνίες μεγαλοπλούσιοι, συνήθως με νοοτροπία «εθνικού ευεργέτη», πάντως όχι ο τύπος του χρηματανθρώπου εξουσιαστή που υποτάσσει κάθε χαρά ζωής στη στυγνή απολυταρχία της οικονομίας.
Oι ελλαδικές απομιμήσεις των διακρίσεων Δεξιάς - Aριστεράς - Kέντρου είχαν ένα στοιχείο μιμητικής ξιπασιάς σχεδόν κωμικό: «Πολιτισμός» και «εκσυγχρονισμός» θεωρήθηκε το να έχουμε και εμείς κοινοβούλιο, επομένως κόμματα της Δεξιάς, της Aριστεράς, του Kέντρου. Oχι επειδή στην κοινωνία μας υπάρχουν αυτές οι διακρίσεις και έπρεπε να αντιπροσωπευθούν στη Bουλή, αλλά επειδή δεν μπορείς να λέγεσαι «Eυρωπαίος» και να μην έχεις να επιδείξεις κόμματα Δεξιάς - Aριστεράς - Kέντρου!
Σίγουρα, μια κοινωνία, αν θέλει να επιβιώσει ιστορικά, οφείλει να προσλαμβάνει συνεχώς και να αξιοποιεί το καινούργιο. Aλλά να το κάνει για να εξυπηρετήσει τις ανάγκες της, όχι για την ξιπασιά του συμπλεγματικού επαρχιώτη. Tο κριτήριο της πρόσληψης δεν μπορεί να είναι ούτε η αυτοχθονία, ούτε ο δανεισμός των θεσμών. Eίναι η κοινωνική ανάγκη και μόνο – η εξυπηρέτηση των αναγκών της συγκεκριμένης κοινωνίας. Oταν μια κοινωνία έχει εθισμούς είκοσι πέντε αιώνων (από τον Kλεισθένη ώς το 1821) κοινοτικής αυτοδιαχείρισης, που τη σεβάστηκαν όλα τα επικυρίαρχα διεθνικά σχήματα, είναι παραφροσύνη, στην κυριολεξία, να υιοθετεί διαφορετικό θεσμικό πλαίσιο (γεννημένο από την πείρα και τις ανάγκες άλλων κοινωνιών) μόνο από μικρονοϊκή ξιπασιά μειονεξίας.
Πληρώσαμε πολύ ακριβά (και πληρώνουμε ακόμα) αυτή τη μικρονοϊκή επιλογή. Mε τίμημα αφόρητο: την ανίατη ανοργανωσιά, επομένως την ενδημική υπανάπτυξη, τους φανατισμένους διχασμούς, τον διεθνή διασυρμό και χλευασμό, τον τρομακτικό, σήμερα πια, υποβιβασμό της κατά κεφαλήν καλλιέργειας. Xώρια το αδικοχυμένο αίμα, οι μυριάδες σφαγιασμένοι, στους παρανοϊκούς εμφυλίους, Eλληνες.
Aκόμα σήμερα, κάθε βράδυ στα Eξάρχεια, η ελλαδική μας κοινωνία εμφανίζεται βυθισμένη στην ολοκληρωτική παράνοια: Ποιος πολεμάει ποιον, ποιος είναι ο εξεγερμένος, ποια στέρηση ή ποια καταπίεση αντιμάχεται, ποιον αντίπαλο θέλει με λύσσα να θανατώσει; Ποιος είναι ο «αντικρατιστής» και ποιος ο «κρατιστής», όταν ο ίδιος, που σήμερα το κορμί του λαμπαδιάζει από τις «μολότοφ» των αντικρατιστών, αύριο στην ίδια πλατεία, θα διαδηλώνει σπαραχτικά τον απελπισμό του από το κράτος; Aν υπήρχε ίχνος κοινωνικής ευαισθησίας στον «αριστερό» πρωθυπουργό και στον μεγαλαυχούντα «αρχηγό» της αξιωματικής αντιπολίτευσης, θα ήταν και οι δυο, κάθε βράδυ, μαζί ή χώρια, εκεί, στα Eξάρχεια. Kάθε βράδυ, ώσπου να πετύχουν λύση και να βάλουν τέλος στο γαγγραινιασμένο, σαράντα τρία ολόκληρα χρόνια, έλκωμα – στη διεθνοποιημένη ξεφτίλα μας.
Aλλά, ας μην τρέφουμε φρούδες ελπίδες. Eχουμε να κάνουμε με εκλεγμένους «προέδρους» επαγγελματικών συντεχνιών, όχι με κοινωνικούς μπροστάρηδες, όχι με αρχηγούς. Iσως η μόνη φορά στην ιστορία του νεωτερικού ελλαδικού μας κρατιδίου που τα πολιτικά μας κόμματα δεν πιθήκιζαν δάνειες ιδεολογίες και πατέντες (Δεξιά - Aριστερά - Kέντρο) αλλά απηχούσαν τις λαϊκές προτιμήσεις, ήταν τότε, στην πολύ αρχή, με την αφελή ειλικρίνεια των ονομασιών: Aγγλικόν Kόμμα, Γαλλικόν Kόμμα, Pωσικόν Kόμμα. Δεν ήταν οπωσδήποτε εθελόδουλη επιλογή πατρωνίας, πιθανότερο είναι να επένδυαν ελπίδες υποστήριξης για την απελευθέρωση της ακόμα υπόδουλης πλειονότητας του Eλληνισμού. Kαι διαφοροποιούντο οι εκτιμήσεις και γνώμες για το ποια από τις «Mεγάλες Δυνάμεις» θα βοηθούσε ειλικρινέστερα και αποτελεσματικότερα τους Eλληνες.
Tο ανάλογο σήμερα θα ήταν να συνέπιπταν όλοι στην παραδοχή ότι πρώτη ανάγκη είναι ο εκσυγχρονισμός της χώρας: η επανίδρυση του κράτους. Kαι να διαφοροποιούνται οι γνώμες - προτάσεις για τις πολιτικές (τρόπους και μεθόδους) της επανίδρυσης. Δύο κόμματα θα αρκούσαν (λογικά) για να συγκεφαλαιώνουν τις πολιτικές διαφορές: Eνα Kόμμα Eκσυγχρονιστικού Eξευρωπαϊσμού και ένα Kόμμα Eλληνοκεντρικού Eκσυγχρονισμού. Περίπου υπόδειγμα κράτους στην πρώτη περίπτωση: η Σιγκαπούρη. Στη δεύτερη, το σύγχρονο κράτος του Iσραήλ.
Tο πρώτο κόμμα, τίμια και καθαρά, όχι πια συγκαλυμμένα και υποκριτικά, θα ζητούσε την ψήφο των Eλλήνων, προκειμένου να τους απαλλάξει από την «ελληνικότητά» τους. Δηλαδή, από την παρελθοντολαγνεία, τη βαλκάνια επαρχιωτίλα, την προσκόλληση στο φολκλόρ και στη συντήρηση, στο ραγιάδικο ρουσφέτι, στη θρησκοληψία. Tο κόμμα αυτό θα επαγγελλόταν ευθέως (όχι με κουτοπονηριές) την εμπορευματοποίηση της γνώσης (τη σύνδεσή της με την παραγωγή), επομένως την ιδιωτικοποίηση των «σοβαρών» πανεπιστημίων και τη χειραγώγηση της μετριότητας προς τη χειρωναξία. Θα εξήγγελλε το κόμμα αυτό την εισαγωγή του λατινικού αλφαβήτου.
Tο δεύτερο κόμμα θα επιχειρούσε να βασίσει την πολιτική του στη βεβαιότητα της κοινής εμπειρίας ότι ο εκσυγχρονισμός δεν κερδίζεται με τη μίμηση του καινούργιου που άλλοι παράγουν, αλλά με την ενεργό δημιουργική παραγωγή του καινούργιου, ρεαλιστικά συνδεδεμένη με τις επιχώριες ανάγκες, όχι με την ξιπασιά. Aκόμα και για να υιοθετήσει μια κοινωνία υπερσύγχρονης τεχνολογίας συστήματα παραγωγής ή άμυνας, θα το πετύχει μόνο αν ξέρει τι έχει δικό της, πολύτιμο, και νιώθει πραγματική (όχι πλασματική) ανάγκη να το υπερασπίσει. Δεν ήταν συναισθηματική η απόφαση να αποτελέσει επίσημη γλώσσα του κράτους του Iσραήλ το αρχαιότερο σωζόμενο ιδίωμα της Eβραϊκής – το αντίστοιχο θα ήταν να είχαμε εμείς επιλέξει, ιδρύοντας το ελάχιστο εθνικό μας κρατίδιο, ως επίσημη γλώσσα την ομηρική.
Ποιες ικανότητες του ανθρώπου πρέπει να καλλιεργηθούν κατά προτεραιότητα, για να κατορθώνεται, σε συνεχή, γόνιμη, επικαιρική παραγωγή η συλλογική του ετερότητα; Kυρίως η γλώσσα, τα μαθηματικά, η μουσική καλλιέργεια. H ιστορική συνέχεια και η οικονομική ευρωστία μιας συλλογικότητας χτίζονται στα σχολειά. Oμως ο κ. Kυριάκος μιλάει ακόμα μόνο για προσέλκυση ξένων επενδυτών! Παλαιό ημερολόγιο.
 

Κυριακή, 18 Ιουνίου 2017

Empire Revisited- Κακομαθημένα Παιδιά


 
 
 
Είναι φανερό πως η τελευταία δεκαετία χαρακτηρίζεται από αλλαγές στην διεθνή σκηνή με κύριο χαρακτηριστικό την ρευστοποίηση συμμαχιών και αξόνων που πριν από χρόνια  θεωρούντο σταθερές. Στον εγγύτερο Ευρωπαϊκό χώρο σχηματίζονται διάφορα σχέδια ή παραλλαγές ενός απειλούμενου (Ελλάδα) , ή επερχόμενου (Γαλλία – Lepen)  ή  διακηρυγμένου (Brexit) “Exit” . H ρευστοποίηση φαίνεται μεγαλύτερη αν συνυπολογιστεί η Ρωσική επέμβαση στην Κριμαία, η διαλυτική αποσύνθεση στην Συρία, η διένεξη της Αραβικής Χερσονήσου, οι συνεχείς στρατιωτικές επεμβάσεις της Κίνας στα νησιά Spratly που περνούν σχεδόν απαρατήρητες από τα διεθνή μέσα κλπ.

Αυτή η γενικευμένη αστάθεια προκαλεί συζητήσεις με αναφορά στην γεωπολιτική , τις αναλύσεις εδάφους και φυσικών πόρων , τις αναζητήσεις νέων συμμαχιών και γενικών αξόνων. Υπόρρητη προκείμενη των συζητήσεων αυτών είναι ο «ιμπεριαλισμός» και η επικυριαρχία στην έκδοση του 19ου ή και 20ου αιώνα. Ακριβώς αυτό το ευρύτερο πλαίσιο συζήτησης ευνοεί στην ημέτερη ιδεοκίνηση την ενίσχυση των απόψεων ενός φαινόμενου ή λανθάνοντος φιλορωσισμού , την διόγκωση του Γερμανικού κινδύνου ως μεταφυσικά επαναλαμβανόμενου ιστορικού μοτίβου.

Φαίνεται ,όμως ότι η ρέουσα οικονομική κρίση δεν διακινδύνευσε στο ελάχιστο τις σταθερές της Ελληνικής Διεθνούς Πολιτικής:

Ευρώ, σταθερότητα ή ανάπτυξη της στρατιωτικής ειδικής σχέσης με ΗΠΑ, εδραίωση του τετραγώνου Αθήνα, Λεμεσός ,Τελ Αβίβ, Κάιρο   είναι διακομματικά πλήρως αποδεκτά στοιχεία εξωτερικής  πολιτικής εδώ και 6-7 χρόνια.

Κι όμως η διεθνής περιπλοκή θα μπορούσε να ιδωθεί μέσω της ανάλυσης των Hardt Negri και της τριλογίας τους Empire,Multitude,Commonwealth. To έργο των ΗΝ, εσφαλμένα συνδέθηκε μονομερώς με την πρώτη περίοδο παροξυσμού των εταιρειών Dot Com, τα πολύχρωμα κινήματα Seattle, Genova , σε μια πολύ συσταλμένη ανάγνωση ενός ευρύτερου θεωρητικού εγχειρήματος.

Στο έργο αυτό οι HN διατυπώνουν την θεμελιακή θέση πως η δομή , η αρχιτεκτονική της παγκόσμιας οικονομίας και οι εσωτερικές συντεταγμένες της παραγωγής έχουν αλλάξει ανεπίστρεπτα. Ο όρος «Αυτοκρατορία» δεν αφορά μια νέα διακρατική κρατική δομή  αλλά μια «βαθύτερη» υπερκείμενη  επικυριαρχία που ορίζει κυρίως υποκειμενικότητες και διαδικασίες υπέρτερες των ορίων των κρατικών δομών. Στην ανάλυση των HN η διακρατική αρχιτεκτονική στην μορφή των ιμπεριαλισμών και των μονομερών κινήσεων ισχύος έχουν παρέλθει ανεπίστρεπτα. Η Αυτοκρατορία , στην έννοια των Hardt Negri, είναι υπέρτερη των ισχυρών κρατών και συμμαχιών οι δε ΗΠΑ με την έναρξη των πολέμων σε Αφγανιστάν , Ιράκ δεν διεξάγουν ένα «ιμπεριαλιστικό» επεκτατικό πόλεμο αλλά ένα αποτυχημένο πραξικόπημα κατά της «Αυτοκρατορίας». Όπως είναι πλέον η διεθνής τάξη, τα κράτη υπόκεινται στην  ισχύ της Αυτοκρατορίας.

Γράφουν αναλυτικά :

Το πέρασμα στην Αυτοκρατορία αναδύεται από το λυκόφως της νεωτερικής κυριαρχίας. Αντίθετα από τον ιμπεριαλισμό η Αυτοκρατορία δεν εγκαθιστά κάποιο εδαφικό κέντρο εξουσίας , ούτε εξαρτάται από αμετακίνητα σύνορα και φραγμούς. Είναι ένας αποκεντρωμένος και απεδαφικοποιητικός μηχανισμός, που σταδιακά ενσωματώνει ολόκληρο τον πλανήτη  στα ανοικτά, επεκτεινόμενα σύνορα του. Η Αυτοκρατορία διαχειρίζεται υβριδικές ταυτότητες , ευέλικτες ιεραρχίες και πολλαπλές ανταλλαγές, μέσα από μεταβαλλόμενα δίκτυα προστάγματος. Τα διακεκριμένα εθνικά χρώματα του ιμπεριαλιστικού χάρτη του κόσμου έχουν αναμειχθεί σχηματίζοντας το αυτοκρατορικό ουράνιο τόξο.(Αυτοκρατορία σ 15)

Πρώτα από όλα , λοιπόν η έννοια της Αυτοκρατορίας προϋποθέτει ένα καθεστώς το οποίο ουσιαστικά περικλείει τη χωρική ολότητα , ή  μάλλον ως μια τάξη πράγματων που κατ’ ουσίαν αναστέλλει την ιστορία και με αυτό τον τρόπο παγιώνει την υφιστάμενη κατάσταση πραγμάτων εις τους αιώνες. Από την οπτική της Αυτοκρατορίας , πάντα έτσι θα είναι τα πράγματα και πάντα έτσι έπρεπε να είναι. Με άλλα λόγια η Αυτοκρατορία παρουσιάζει την εξουσία της όχι ως μια μεταβατική στιγμή μέσα στο ρου της ιστορίας αλλά ως ένα καθεστώς χωρίς χρονικά όρια και, υπ’ αυτήν την έννοια , έξω από την ιστορία ή το τέλος της. Κατά τρίτον η εξουσία της Αυτοκρατορίας λειτουργεί σε όλους τους καταγραφείς της κοινωνικής τάξης ως τα βάθη του  κοινωνικού κόσμου. Η Αυτοκρατορία δεν διαχειρίζεται μόνο ένα έδαφος και ένα πληθυσμό αλλά δημιουργεί επίσης τον κόσμο στον οποίο ενοικεί. Δεν ρυθμίζει την μόνο την ανθρώπινη αλληλεπίδραση αλλά αποσκοπεί άμεσα την ανθρώπινη φύση.   (Αυτοκρατορία σ 18)

Σύμφωνα με τον Haas ,λοιπόν , καμία από τις συμβατικές γεωμετρίες -μονομερής, διμερής ,πολυμερής - μπορεί να περιγράψει επαρκώς την αναδυόμενη παγκόσμια τάξη: «το βασικό χαρακτηριστικό των διεθνών σχέσεων του εικοστού αιώνα είναι η ανάδυση της μη-πολικότητας . Ο κόσμος δεν επικυριαρχείται από μία ή δύο ή πολλά κράτη αλλά από δεκάδες από παράγοντες που κατέχουν και ασκούν ισχύ (Commonwealth p.204)

Οι σχεδιασμοί των νεοσυντηρητικών των ΗΠΑ βασίζονται κυρίως στην στρατιωτική ισχύ αλλά απέτυχαν να επινοήσουν ή να αναπτύξουν νέες στρατιωτικές ικανότητες , εστιάζοντας σε μια απλή στρατηγική αλλαγή. Οι ίδιοι κύκλοι δείχνουν  μια αξιοσημείωτη αδιαφορία για τον οικονομικό σχεδιασμό. Ακόμα και η λεγόμενη δική τους «νεοφιλελεύθερη» οικονομική ατζέντα παραμένει περιφερειακή και υποδεέστερη στο όραμα τους. Η ουσία της ατζέντας τους είναι πολιτική: η επανίδρυση και η άσκηση της μονομερούς ικανότητας των ΗΠΑ να ορίσουν να διατάξουν και να επιβάλουν την παγκόσμια τάξη. Έτσι υποβιβάζουν την ανάγκη για να κατακτήσουν την ηθική και πολιτική ηγεμονία. Φαίνεται να θεωρούν ότι τα λοιπά κράτη έθνη θα συναινέσουν στις επιθυμίες της Washington ( Commonwealth p208)

Η κατάρρευση του εγχειρήματος της μονομερούς ισχύος των ΗΠΑ δεν αποδεικνύει την αποτυχία του σχεδίου τους ,αλλά την α -δυνατότητά  οποιουδήποτε σχεδίου μονομερούς ισχύος. Η μορφή της παγκόσμιας τάξης έχει αλλάξει ανεπίστρεπτα. ( Commonwealth p 219)   

Αν η ανάλυση των ΗΝ είναι σωστή , τότε το Ελληνικό κράτος , στην διαδοχή κυβερνήσεων, πορεύεται με μια ασφαλή στρατηγική , με ένα διακριτό συντηρητικό τρόπο :

Χωρίς ριζικές αλλαγές προσανατολισμού , με θρησκευτική προσκόλληση στους ισχυρούς της συγκυρίας ( στρατιωτική συμμαχία με ΗΠΑ, οικονομική συμμαχία με Γερμανία , έστω με την πρόσοψη του συριζαικού γογγυσμού).

Αν ο πολυμερής κόσμος ως άρθρωση γεωγραφικών ισχύων είναι παρελθόν και αν ο μη-πολικός κόσμος της Αυτοκρατορίας επικυριαρχεί ,τότε φαίνεται πως τα «Κακομαθημένα παιδιά της Ιστορίας» εν μέσω της πιο δυστροπικής οικονομικής κρίσης έχουν την ψυχραιμία να προετοιμάσουν ένα νέο κύκλο σταθερότητας και κρατικής ισχύος.

 

 

Κυριακή, 4 Ιουνίου 2017

Ο φίλος μου incognito στην γειτονιά μας


 
 
Καταμεσήμερο με πήρε τηλέφωνο ο Mehmet Uygur.

To όνομα του παραπέμπει στην βαθιά Τουρκική καταγωγή καθώς το επώνυμο συνδέεται απ’ ευθείας με μια περιοχή της Ανατολικής Κίνας με ισχυρή Τουρκομανική γηγενή παρουσία, όμως ο ίδιος είναι Γερμανός πολίτης δεύτερης γενιάς που εργάζεται στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Τον είχα γνωρίσει σε διακοπές και ήταν από τις ελάχιστες καλοκαιρινές γνωριμίες που άντεξαν στον χρόνο.

Ο Mehmet ήταν στην Αθήνα, εκτάκτως και καταφέραμε να βρεθούμε. Βρεθήκαμε την πρώτη Ιουνίου όπου τα μέσα είχαν κατακλυσθεί από την ανακοίνωση Tramp σχετικά με την αποχώρηση των ΗΠα από την συμφωνία για το κλίμα. Η συνάντηση έγινε στο καφέ του Βενιζέλος.

-Λοιπόν φίλε πως από δω;

-Ξέρεις έρχομαι από την Βηρυτό και η πτήση μου έχει 4 ώρες κενό ήταν ευκαιρία να τα πούμε

-Βηρυτό; Μα καλά εγώ ξέρω πως ασχολείσαι σε μια υπηρεσία για το περιβάλλον στις Βρυξέλλες . Τι δουλειά έχει ο Λίβανος;

-Χμ μεγάλη ιστορία. Μεταξύ μας είμαι σχεδόν σε «μυστική» αποστολή.

-Καλά Μεχμέτ θα μου πεις πως έγινες κατάσκοπος

-Περίπου

-Ρε συ τι είναι αυτά με τον Trump , αυτός θα «κάψει» τον πλανήτη.

-Μπα ψυχραιμία. Είναι ανακοινώσεις που θα έχουν αποτέλεσμα μετά από 3-4 χρόνια , στο μεταξύ είναι πολύ πιθανόν να τις ανασκευάσει. Βέβαια η πολιτική σημασία είναι μεγάλη αλλά οι περιβαλλοντικές επιπτώσεις δεν είναι άμεσες. Αυτές οι συμφωνίες έχουν μηχανισμούς και ρήτρες που προκαλούν βραδύτητα στην εφαρμογή αλλά και την αποδέσμευση. Μεταξύ μας ο Tramp έχει ένα καλό: ότι πιστεύει το λέει έτσι το παιχνίδι είναι διαφανές. Ενώ αλλού , ας πούμε στην Ευρώπη, στην Μεσόγειο η υποκρισία περισσεύει .

-Τι λες δηλαδή τώρα , δεν καταλαβαίνω

-Φίλε ήμουνα στην Βηρυτό σε αποστολή “incognito” γιατί η δημοσιότητα εκθέτει τους πάντες. Γι’ αυτό  σου λέω σχεδόν κατάσκοπος.

-Τι τρελά είναι αυτά ,λέγε ρε συ

-Ρε συ εδώ και τρία χρόνια η Ανατολική Μεσόγειος δηλητηριάζεται κανονικά, όλοι το ξέρουν αλλά κάνουν το κορόιδο. Ευρώπη, Ισραήλ, Τουρκία, Κύπρος, οργανώσεις περιβάλλοντος κλπ.   Δεν έχεις ακούσει για τα σκουπίδια της Βηρυτού;

-Κάτι έχω δει αλλά δεν ξέρω πολλά

-Φίλε η Βηρυτός είναι μια πόλη περίπου σαν τον Βόλο ή τις δικές μας πόλεις του Πόντου: παραθαλάσσια  με «πλάτη» ψηλά βουνά χωρίς εύκολες διεξόδους σε κοιλάδες ή πλατώματα. Όπως και όλος ο Λίβανος στηρίζεται σε μια πολύπλοκη ισορροπία πολιτικών, κοινωνικών, θρησκευτικών ανταγωνισμών. Είναι αξιοθαύμαστο πως τα έχουν καταφέρει να επιβιώνουν σε αυτή την ευαίσθητη αρμονία. Όλα στον Λίβανο μπορούν να καταρρεύσουν σε μια στιγμή και ποτέ η στιγμή αυτή δεν φτάνει. Οι καταναλωτικές ανάγκες στην Βηρυτό είναι «δυτικές» και η κατά κεφαλή παραγωγή απορριμμάτων είναι ας πούμε όση της Σμύρνης ή της Αθήνας.

-ΟΚ , λοιπόν;

-Όπως και σε εμάς λοιπόν, οι τύποι είχαν μάθει να σωρεύουν τα σκουπίδια σε χωματερές σε αποστάσεις πέντε χιλιομέτρων μέχρι που αυτές γέμισαν. Στο μεταξύ δεν υπήρχε καμία προετοιμασία για διαχωρισμό ανακύκλωση. Φτιάχνουν άρον άρον ένα εργοστάσιο διαλογής μικτού απορρίμματος , σαν αυτό το δικό σας στην Φυλή, που αποδείχτηκε μικρό και προβληματικό για τον όγκο των σκουπιδιών

-Όπως και το δικό μας

-Ακριβώς σαν το δικό σας. Μόνο που εσείς με μια καταπληκτική ομοφωνία ξέρετε πως η «Φυλή» δουλεύει με το 50 % της ονομαστικής δυνατότητας και στο τέλος αυτά που διαχωρίζει τα θάβετε ως εάν να μην έχουν διαχωριστεί. Άστο φίλε αυτό με τα σκουπίδια της Αθήνας είναι σκάνδαλο τύπου Βηρυτού, αλλά δεν είναι αυτό το θέμα μας τώρα.

-Ωραία και στην Βηρυτό;

-Τα πράγματα είναι ελαφρώς χειρότερα.. Χωρίς πρωτογενή διαχωρισμό στην πηγή, με χαλασμένο εργοστάσιο μεικτού απορρίμματος η λύση ήταν απλή και ζοφερή. Εναπόθεση των σκουπιδιών σε ένα ξερό ποτάμι σε απόσταση τεσσάρων χιλιομέτρων από το αεροδρόμιο. Σε πέντε μήνες η περιοχή έγινε κόλαση. Δυσοσμία και ένας υπερπληθυσμός γλάρων που ματαίωνε τις πτήσεις. Δημιουργήθηκε κυνηγετική υπηρεσία  γλάρων με δεκάδες νεκρά πουλιά την ημέρα για να διευκολύνει το αεροδρόμιο

-Σκάνδαλο ε;

-Αυτό δεν είναι τίποτα φίλε , δες την συνέχεια. Επεμβαίνουν οργανώσεις, μέλη της σύμβασης για την Μεσόγειο και βρίσκουν χρηματοδότηση για να λυθεί μερικά το πρόβλημα. Όμως η πόλη είναι κατακερματισμένη: αλλού οι Χριστιανοί, αλλού οι μετριοπαθείς Μουσουλμάνοι, αλλού η Χαμάς, αλλού η βιομηχανική περιοχή ,αλλού οι ελαιώνες , κανείς δε συμφωνεί μα κανένα, δεν μπορεί να βρεθεί τοποθεσία και μέθοδος κατεργασίας. Τα χρήματα υπάρχουν και η λύση δεν βρίσκεται. Έτσι καθώς τα πράγματα είναι στο μη περαιτέρω προκρίνεται η απόλυτη διαστροφή. Σχεδιάζεται επέκταση της παραλίας προς την Μεσόγειο με την κατασκευή γιγαντιαίου λιμενοβραχίονα.

-Δηλαδή

-Φίλε επιχωματώνουν την Μεσόγειο και δημιουργούν χωματερή δίπλα στο κύμα. Μιλάμε για τρέλα

-Μα καλά κανείς δεν αντιδρά

-Εδώ αρχίζουν τα ενδιαφέροντα. Με την ανακοίνωση του έργου οι σχετικοί προσφεύγουν στην κυβέρνηση και την καλούν να το ξανασκεφτεί. Έλα όμως που εδώ υπεισέρχεται το   προσφυγικό. Ο Λίβανος έχει σήμερα πάνω από ένα εκατομμύριο πρόσφυγες, χωρίς δομές αλλά σχεδόν ενσωματωμένους στην χώρα. Ξέρεις η σχέση Λιβάνου Συρίας ήταν ανέκαθεν ρευστή. Τα σύνορα  είναι διάσπαρτα, οι επίσημες δίοδοι με στοιχειώδεις ελέγχους, έχει μεσολαβήσει τετραετής κατοχή του Λιβάνου όλα είναι διάτρητα. Μόλις η Ευρωπαϊκή Ένωση μαθαίνει τα καθέκαστα διαμαρτύρεται στην Λιβανική κυβέρνηση και η απάντηση ήταν σαφής : η μας αφήνετε να θάψουμε τα σκουπίδια στην «παραλία» ή σας στέλνουμε τους πρόσφυγες.

-Τι λες τώρα

-Ναι ρε φίλε και ο εκβιασμός πιάνει. Δεν μιλάει κανείς, μα κανείς. Έτσι και εγώ πηγαινοέρχομαι στη Βηρυτό ημιεπίσημα, μιλάμε με το Υπουργείο για το σενάριο της επόμενης μέρας, υποβάλουμε εκθέσεις αλλά όλα γίνονται , σα να μη τρέχει τίποτα και άτυπα, δηλαδή είμαι στην Βηρυτό σαν τουρίστας.

-Μα καλά , Ισραήλ , Κύπρος , Τουρκία αυτοί έχουν μόλυνση άμεση δεν κάνουν τίποτα

-Τίποτα ρε φίλε. Είναι περίοδος που αν προσθέσουν και ένα πρόβλημα Λιβάνου η περιοχή θα αναφλεγεί. Για αυτό σου λέω οι κορώνες του Tramp είναι άσχημες αλλά οι επιπτώσεις δεν υπάρχουν ενώ δίπλα μας, «καίγεται το πελεκούδι» και δεν μιλάει κανείς

Είδα δυο ωρίτσες τον Μεχμέτ μου έκανε την καρδιά περιβόλι. Μετά άνοιξα το Google για την Βηρυτό  πήρα τηλέφωνο τον φίλο μου που είναι υπεύθυνος καθαριότητας σε Δήμο, μου επιβεβαίωσε τα περί Φυλής και χάλασα την έναρξη του καλοκαιριού μου.

   

 

Τετάρτη, 17 Μαΐου 2017

Μα ποιός είναι ορατός;



Ξαφνικά η Ομόνοια έγινε αόρατη από Drone Cameras και το Google Earth. Ένα γιγαντιαίο ημιδιαφανές σκίαστρο που στηρίζεται σε αντιαισθητικούς πυλώνες τεχνοτροπίας Βιοσωλ για προεκλογικές συγκεντρώσεις καλύπτει την πλατεία. Αν βρεθείς στην πλατεία η σκίαση είναι ευχάριστη. Όμως η όψη της πλατείας από την Πανεπιστημίου ή την Σταδίου ή την Γ. Σεπτεμβρίου  είναι αλλόκοτη. Το υφασμάτινο σκίαστρο έχει μερικές όψεις «κουρελαρίας».
Η πρόθεση του Gregor Schneider φαίνεται να είναι η προσωρινή συμβολική αναστολή του διαδικτυακού ελέγχου, η αισθητική σήμανση της πλατείας ως «αοράτου» τόπου. Η παρέμβαση  αυτή έχει ένα ενδιαφέρον ειρωνικό στίγμα γιατί η  Ομόνοια είναι ήδη «αόρατη» . Αγνοώ άλλες εγκαταστάσεις του Schneider αλλά θα ήταν διαφορετικό αν κάλυπτε ας πούμε μια πλατεία στην Ρώμη , στην Πράγα, κλπ.
Η Ομόνοια είναι πραγματικά αόρατη από ψηλά
Αν επιμετρήσει κάποιος 450  μέτρα  ανατολικά θα βρεθεί στην γωνία Δεληγεώργη και Κεραμικού . Στην γωνία σωρεύονται πολυμελείς οικογένειες προσφύγων με ανήλικα, πελάτες «σπιτιών» , χρήστες ουσιών που επιχειρούν σε δημόσια θέα. Το ανθρώπινο μίγμα είναι αφόρητα κοινότοπο γιατί είναι καθημερινό, συνεχές, μια ακραία παράσταση θεάτρου του παραλόγου με ζωντανές δολοφονίες επί σκηνής. Είναι  προφανές πως η γωνιά δίπλα από την Ομόνοια είναι «αόρατη»
Αν επιμετρήσει κάποιος 800 μέτρα δυτικά θα βρεθεί στην Βαλτετσίου και Χαριλάου Τρικούπη . Στην γωνία είναι μονίμως ένστολοι ένοπλοι με χακί στολές. Κάθε δέκα μέρες οι ένστολοι ασκούνται με πραγματικά πυρά απέναντι σε νεαρούς αντάρτες με μολότοφ. Αυτό είναι το άλλο ακραίο δωρεάν θέατρο όπου η μεταμεσονύκτια παράσταση έχει φλόγες , φωνές, τραυματισμούς. Είναι μια άλλη «αόρατη» γωνιά κοντά στην Ομόνοια.
Διαβάζοντας την επίσημη ανακοίνωση για την εγκατάσταση , ένιωσα πως κάποιος μας κάνει χοντρή πλάκα. Γράφεται :
O κορυφαίος Γερμανός εικαστικός Gregor Schneider, βραβευμένος με Χρυσό Λέοντα στην Μπιενάλε της Βενετίας το 2001, αναφέρεται στις πολλαπλές όψεις του αστικού τοπίου, σε πόλεις-καταφύγια της φαντασίας, όπου οι έννοιες της παρακολούθησης, του ελέγχου, της ορατότητας και της αναγνώρισης, σε μια εποχή ανησυχητικής διαφάνειας και διαδικτυακής καταγραφής της πραγματικότητας, μοιάζουν να χάνουν, έστω και για λίγο στο έργο του, την κυριαρχία τους. Άλλωστε, όλη η φιλοσοφία του έργου του ισορροπεί στο λεπτό σημείο συνάντησης του ορατού με το αόρατο, καθώς διερευνά τις σχέσεις του ιδιωτικού χώρου με το δημόσιο και της φαντασίας με την πραγματικότητα.
Το πρόβλημα με το σκίαστρο της Ομονοίας είναι ότι εδώ δεν προϋπάρχει της εγκατάστασης   το όριο του αόρατου-ορατού. Ο ευρύτερος κοινωνικός χώρος της πλατείας είναι ήδη διαχυμένος ως ιξώδες ζελέ .Ένας πολτός ακραίων συμπεριφορών , καταστάσεων έντασης προϋπάρχει του Schneider και χρονολογικά τον έχει προλάβει ως εικαστικό. Η ευρύτερη Ομόνοια είναι αισθητικά πιο «εικαστική» με μια οριακή βαναυσότητα , από ότι ο φιλοξενούμενος καλλιτέχνης ίσως νομίζει δηλαδή καλλιτεχνικά τον έχει προσπεράσει προ πολλού.
Διάβασα μια σειρά αντιρρήσεων για την εικαστική αρτιότητα της εγκατάστασης που τεκμηριώνονται στην χονδροειδή όψη της «τέντας» . Η ένσταση μου φαίνεται εύστοχη αλλά νομίζω πως αυτή είναι δευτερεύουσα. Αν η ευρύτερη Ομόνοια ήταν «ορατή» τότε η υποτιθέμενη ανατροπή του χώρου , έστω και μια άστοχη παρέμβαση θα ήταν όντως λειτουργική, ευχάριστη.
Όταν όμως η περιοχή ζει μονίμως ως ζωντανό εργαστήριο ακρότητας, η εγκατάσταση του Geiger είναι αφόρητα αναχρονιστική
 

Παρασκευή, 12 Μαΐου 2017

Το "Πάρεργο" του Μόγλη


 
 
 
 
Θέλουμε να αλλάξουμε τη νοοτροπία της ελληνικής κοινωνίας. Η πραγματική μαθησιακή διαδικασία γίνεται στο σχολείο και όχι στο πάρεργο των φροντιστηρίων», τόνισε ο "αριστερός" πρωθυπουργός.

 

Αν κατάλαβα καλά ο πρωθυπουργός θεωρεί ότι τα φροντιστήρια είναι πάρεργο δηλαδή δευτερεύουσα απασχόληση ή χόμπι, ή διασκέδαση ή αναψυχή.

 

Επομένως οι εργαζόμενοι σε αυτά είναι εμψυχωτές , trainers, εκπαιδευτές δευτερεύσας επιστημοσύνης . 

 

Α, ρε Μανωλικίδη , Μπελεζίνη με τα επιστημονικά σας πάρεργα.......

 

Α ,ρε τυχεράκιδες εκπαιδευτικοί των φροντιστηρίων, όλη μέρα στο πάρεργο της αναψυχής ......

 

Ο πρωθυπουργός είναι σε «ίδρυμα» , δεν έχει συγγενή, φίλο, γνωστό που να έχει εργαστεί σε φροντιστήριο.

 

Όσα λέει δεν είναι έκφραση πολιτικής , είναι βρυχηθμός  μικρονοικού , η κραυγή  ενός  δυστυχούς  σύγχρονου "Μόγλη" που περιβάλλεται από ολιγαρκείς κόλακες.

 

 

Σάββατο, 15 Απριλίου 2017

Paralysis


H αναμενόμενη, ala Godot, συμφωνία  σηματοδοτεί την πιο «Ευρωπαϊκή» επερχόμενη εκλογική περίοδο. Με τα μέτρα πέραν του 2019  οι δανειστές  κατόρθωσαν να «σπάσουν» τον εθιμικό τυφώνα υποσχέσεων και παροχών που συνοδεύουν τα εγχώρια προεκλογικά δρώμενα. Παρ’ ότι τα μέτρα έχουν την αρνητική σήμανση του περιορισμού των συντάξεων είναι φανερό πως αντιστοιχούν με τη λύση του μαθηματικού προβλήματος επιπέδου Γ. Δημοτικού : 3,2 εκ εργαζόμενοι με μέσες μηνιαίες απολαβές των 1000 ευρώ επαρκούν για να χρηματοδοτήσουν 2,3 εκ με ανάγκες συντάξεων 700 ευρώ , 3,3 μη ενεργού πληθυσμού και 0,6 εκ εργαζόμενων του «στενού» δημοσίου με μηνιαίες αποδοχές 1200 ευρώ. Καθώς το πολιτικό προσωπικό αδυνατεί να διατυπώσει το πρόβλημα, αυτό επιλύεται μέσω της all time classic εξιστόρησης του εξωτερικού καταναγκασμού των Δανειστών και του ΔΝΤ οι οποίοι  επιβάλλουν μειώσεις.

Με τον γνωστό γλαφυρό του τρόπο το ΚΚΕ διατύπωσε το πρόβλημα της συγκυρίας: Μεταξύ μιας μεγάλης ανατροπής και του δύστροπου σήμερα μεσολαβεί η πιθανή κατάρρευση (πηγή)

Είναι φανερό πως βρισκόμαστε στο μέσο μιας παραλυτικής ισορροπίας όπου καμμιά ενδογενής  δύναμη δεν μπορεί να πυροδοτήσει μια ριζική τομή: Ούτε η πληβειακή πλειοψηφία μπορεί να δημιουργήσει συμβάντα αριστερότροπης φαντασιακής ολικής ανατροπής , ούτε μερίδες του καθεστωτικού πλέγματος (οικονομικές δυνάμεις, κρατικές γραφειοκρατίες, ακαδημαϊκές ομάδες)   μπορούν να οργανώσουν μια έξοδο «φιλελεύθερου αναπτυξιακού σοκ».

Η παράλυση επιτείνεται από την αξιοθαύμαστη ευκαμψία με την οποία η συμπονετική αριστερά αλλάζει ρόλους και εκφράσεις. Με το επιχείρημα ότι είναι αμόλυντη από την διαφθορά μπορεί με ασφάλεια να πολτοποιήσει κάθε έννοια ρητορικής συνέπειας. Διαχειρίζεται με άνεση το μενού της συντηρητικής διακυβέρνησης και προβάλλει συνεχώς η έννοια της σταθερής διακυβέρνησης , των αχρείαστων ρήξεων , της ασφάλειας των αγορών. Επιτεύγματα της περιόδου όπως ο τουρισμός και η περάτωση των μεγάλων έργων παρουσιάζονται εκκενωμένα από το οικονομικό τους περιεχόμενο: ο τουρισμός αυξάνει τον όγκο του μέσω επισκεπτών συνεχώς μειούμενου διαθέσιμου λόγω της επιτυχίας της εσωτερικής υποτίμησης (η τάση έχει καταγραφεί από το 2011)  , ενώ τα έργα περατώθηκαν μέσω της επιτυχούς εφαρμογής του πιο διευρυμένου φιλελεύθερου Σδιτ.Ταυτόχρονα υποτιθέμενες μεταρρυθμίσεις εκκινούν με ενδιαφέρουσες καινοτομίες : το Υπουργείο Παιδείας ευτυχώς έκανε μηνυτήρια αναφορά στον πρόεδρο των Φροντιστών και έτσι διεσώθει το αδιάβλητο των εξετάσεων ( το αξιόπιστο θα τεκμηριωθεί το 2020) ενώ αξιωματικά  το Υπουργείο Υγείας δεν μπορεί να ελεχθεί από την Βουλή.  Το τέχνασμα δεν είναι νέο: οι Loula Ertogan συνέδεσαν την διακυβέρνηση τους μετά από επεμβάσεις του ΔΝΤ που έκανε την «βρώμικη δουλειά» της εξισορρόπησης. Οι πολιτικές καμπύλες είναι ασύμπτωτες με τις καμπύλες οικονομικής εξυγίανσης.

Εσχάτως κυκλοφορούν και θεωρίες ότι το άγχος και η έρπουσα δυσφορία μπορούν να εκδηλωθούν ως πολιτικό δρώμενο ανεξέλεγκτης αναταραχής , ως ένα δίδυμο πολιτικό πλάσμα της οικογένειας του Δεκεμβρίου του 2008 (πηγή). Βρίσκω την θεωρία σχετικά αισιόδοξη , γιατί δεν υπολογίζει πως οι κυρίαρχες ομάδες του κρατικο-πολιτικού θεάματος υπερέχουν έναντι των πληβείων της κοινωνικής περιμέτρου. Ταυτόχρονα η νοηματική εκκένωση του ρητορικού ρεπερτορίου της ονομαζόμενης «ριζοσπαστικής» αριστεράς προκαλεί μια περαιτέρω αφασία.

Η «μενουμεευρώπη» μερίδα, ορθά αντιτείνει την ανάγκη του «αναπτυξιακού σοκ» μόνο που αυτό δεν μπορεί να γίνει εν κενώ. Μόλις πριν μερικούς μήνες ο Σεβ συναίνεσε στην αύξηση των εργοδοτικών εισφορών αφήνοντας την αντιπολίτευση εκκρεμή.

Οι ενδογενείς ισχυρές οικονομικές δυνάμεις είχαν προ πολλού προεξοφλήσει την «συμπονετική» διακυβέρνηση και είχαν εύκολα προσαρμοστεί στο νέο  επίπεδο πολιτικής ισορροπίας με  χαμηλή ένταση. Με μεγαλύτερη οξυδέρκεια από  εγχώριους αναλυτές που βλέπουν  παντού «ιδεοληπτικούς κρατιστές» οι οικονομικές και γραφειοκρατικές ελίτ διέγνωσαν τον εκτραχηλισμένο αριστερόφωνο λαϊκισμό ως αυθεντικό σύμπτωμα ενός περιφερειακού κομφορμισμού. Άλλωστε το πλέγμα εγχώριων ισχυρών-ευρωπαϊκής γραφειοκρατίας διαχειρίστηκε την υψηλότονη  αρχικά συμπονετική διακυβέρνηση με  ψυχραιμία και αποτελεσματικότητα, αποδεικνύοντας ότι ήξεραν να αντιμετωπίσουν μια τυπική εξέγερση “micro-insiders” με πλαστικά ηθικοπολιτικά θεμέλια και όχι τίποτε «άκαμπτους» ιδεοληπτικούς . To κοινωνικό αποτύπωμα και η έκφραση τους είναι σχεδόν παμπάλαιο : κρατικοδίαιτη «καπατσοσύνη» ala Πασοκ του 80, κοινωνική κινητικότητα εντός του κράτους και όχι δια μέσω του κράτους. Για αυτό ,από πλευράς δανειστών, η διαχείριση 14-17 αποδεικνύεται «ευκολάκι».

Είναι φανερό ότι ακόμη και το πτωχευμένο κράτος είναι σε θέση να εξασφαλίσει θεσμούς και λειτουργίες αναπαραγωγής του ευέλικτου διευρυμένου πολιτικού προσωπικού. Μια προσεκτική ματιά στους πόρους , τις διαδρομές και τις συναινέσεις που εξασφάλισαν οι ΜΚΟ για τους πρόσφυγες , μπορεί να αποκαλύψει πως το παλιάς κοπής πελατειακό κράτος με τις προσλήψεις μπορεί να αντικατασταθεί από το νέο κράτος διανομής «δικτύων» .

Η Ευαγγελική αναπαράσταση της παραλυσίας έχει ένα πραγματολογικό δεδομένο που διαφεύγει μόνιμα. Πριν από το θαύμα , οι φίλοι του παραλύτου έχουν να επιτελέσουν ένα έργο, με σοβαρή σωματική και πνευματική δαπάνη. Πρέπει να τον μεταφέρουν πάνω σε ένα δύσκαμπτο κρεβάτι , να ανέβουν ένα όροφο για να συναντήσουν τον Ιησού στην σκεπή. Μάλιστα μετά το θαύμα ο ιαθείς , προτού  καλά καταλάβει τι του συμβαίνει , πρέπει να σηκώσει το κρεβάτι του και με αυτό στον ώμο….. να περπατήσει. Συμπέρασμα :  πριν και μετά το θαύμα χρειάζεται σοβαρή και επίπονη εργασία αλλιώς θα περιμένουμε το Βιβλικό Θαύμα στην ξεκούραστη «μελό» εκδοχή του.