Κυριακή, 18 Ιουνίου 2017

Empire Revisited- Κακομαθημένα Παιδιά


 
 
 
Είναι φανερό πως η τελευταία δεκαετία χαρακτηρίζεται από αλλαγές στην διεθνή σκηνή με κύριο χαρακτηριστικό την ρευστοποίηση συμμαχιών και αξόνων που πριν από χρόνια  θεωρούντο σταθερές. Στον εγγύτερο Ευρωπαϊκό χώρο σχηματίζονται διάφορα σχέδια ή παραλλαγές ενός απειλούμενου (Ελλάδα) , ή επερχόμενου (Γαλλία – Lepen)  ή  διακηρυγμένου (Brexit) “Exit” . H ρευστοποίηση φαίνεται μεγαλύτερη αν συνυπολογιστεί η Ρωσική επέμβαση στην Κριμαία, η διαλυτική αποσύνθεση στην Συρία, η διένεξη της Αραβικής Χερσονήσου, οι συνεχείς στρατιωτικές επεμβάσεις της Κίνας στα νησιά Spratly που περνούν σχεδόν απαρατήρητες από τα διεθνή μέσα κλπ.

Αυτή η γενικευμένη αστάθεια προκαλεί συζητήσεις με αναφορά στην γεωπολιτική , τις αναλύσεις εδάφους και φυσικών πόρων , τις αναζητήσεις νέων συμμαχιών και γενικών αξόνων. Υπόρρητη προκείμενη των συζητήσεων αυτών είναι ο «ιμπεριαλισμός» και η επικυριαρχία στην έκδοση του 19ου ή και 20ου αιώνα. Ακριβώς αυτό το ευρύτερο πλαίσιο συζήτησης ευνοεί στην ημέτερη ιδεοκίνηση την ενίσχυση των απόψεων ενός φαινόμενου ή λανθάνοντος φιλορωσισμού , την διόγκωση του Γερμανικού κινδύνου ως μεταφυσικά επαναλαμβανόμενου ιστορικού μοτίβου.

Φαίνεται ,όμως ότι η ρέουσα οικονομική κρίση δεν διακινδύνευσε στο ελάχιστο τις σταθερές της Ελληνικής Διεθνούς Πολιτικής:

Ευρώ, σταθερότητα ή ανάπτυξη της στρατιωτικής ειδικής σχέσης με ΗΠΑ, εδραίωση του τετραγώνου Αθήνα, Λεμεσός ,Τελ Αβίβ, Κάιρο   είναι διακομματικά πλήρως αποδεκτά στοιχεία εξωτερικής  πολιτικής εδώ και 6-7 χρόνια.

Κι όμως η διεθνής περιπλοκή θα μπορούσε να ιδωθεί μέσω της ανάλυσης των Hardt Negri και της τριλογίας τους Empire,Multitude,Commonwealth. To έργο των ΗΝ, εσφαλμένα συνδέθηκε μονομερώς με την πρώτη περίοδο παροξυσμού των εταιρειών Dot Com, τα πολύχρωμα κινήματα Seattle, Genova , σε μια πολύ συσταλμένη ανάγνωση ενός ευρύτερου θεωρητικού εγχειρήματος.

Στο έργο αυτό οι HN διατυπώνουν την θεμελιακή θέση πως η δομή , η αρχιτεκτονική της παγκόσμιας οικονομίας και οι εσωτερικές συντεταγμένες της παραγωγής έχουν αλλάξει ανεπίστρεπτα. Ο όρος «Αυτοκρατορία» δεν αφορά μια νέα διακρατική κρατική δομή  αλλά μια «βαθύτερη» υπερκείμενη  επικυριαρχία που ορίζει κυρίως υποκειμενικότητες και διαδικασίες υπέρτερες των ορίων των κρατικών δομών. Στην ανάλυση των HN η διακρατική αρχιτεκτονική στην μορφή των ιμπεριαλισμών και των μονομερών κινήσεων ισχύος έχουν παρέλθει ανεπίστρεπτα. Η Αυτοκρατορία , στην έννοια των Hardt Negri, είναι υπέρτερη των ισχυρών κρατών και συμμαχιών οι δε ΗΠΑ με την έναρξη των πολέμων σε Αφγανιστάν , Ιράκ δεν διεξάγουν ένα «ιμπεριαλιστικό» επεκτατικό πόλεμο αλλά ένα αποτυχημένο πραξικόπημα κατά της «Αυτοκρατορίας». Όπως είναι πλέον η διεθνής τάξη, τα κράτη υπόκεινται στην  ισχύ της Αυτοκρατορίας.

Γράφουν αναλυτικά :

Το πέρασμα στην Αυτοκρατορία αναδύεται από το λυκόφως της νεωτερικής κυριαρχίας. Αντίθετα από τον ιμπεριαλισμό η Αυτοκρατορία δεν εγκαθιστά κάποιο εδαφικό κέντρο εξουσίας , ούτε εξαρτάται από αμετακίνητα σύνορα και φραγμούς. Είναι ένας αποκεντρωμένος και απεδαφικοποιητικός μηχανισμός, που σταδιακά ενσωματώνει ολόκληρο τον πλανήτη  στα ανοικτά, επεκτεινόμενα σύνορα του. Η Αυτοκρατορία διαχειρίζεται υβριδικές ταυτότητες , ευέλικτες ιεραρχίες και πολλαπλές ανταλλαγές, μέσα από μεταβαλλόμενα δίκτυα προστάγματος. Τα διακεκριμένα εθνικά χρώματα του ιμπεριαλιστικού χάρτη του κόσμου έχουν αναμειχθεί σχηματίζοντας το αυτοκρατορικό ουράνιο τόξο.(Αυτοκρατορία σ 15)

Πρώτα από όλα , λοιπόν η έννοια της Αυτοκρατορίας προϋποθέτει ένα καθεστώς το οποίο ουσιαστικά περικλείει τη χωρική ολότητα , ή  μάλλον ως μια τάξη πράγματων που κατ’ ουσίαν αναστέλλει την ιστορία και με αυτό τον τρόπο παγιώνει την υφιστάμενη κατάσταση πραγμάτων εις τους αιώνες. Από την οπτική της Αυτοκρατορίας , πάντα έτσι θα είναι τα πράγματα και πάντα έτσι έπρεπε να είναι. Με άλλα λόγια η Αυτοκρατορία παρουσιάζει την εξουσία της όχι ως μια μεταβατική στιγμή μέσα στο ρου της ιστορίας αλλά ως ένα καθεστώς χωρίς χρονικά όρια και, υπ’ αυτήν την έννοια , έξω από την ιστορία ή το τέλος της. Κατά τρίτον η εξουσία της Αυτοκρατορίας λειτουργεί σε όλους τους καταγραφείς της κοινωνικής τάξης ως τα βάθη του  κοινωνικού κόσμου. Η Αυτοκρατορία δεν διαχειρίζεται μόνο ένα έδαφος και ένα πληθυσμό αλλά δημιουργεί επίσης τον κόσμο στον οποίο ενοικεί. Δεν ρυθμίζει την μόνο την ανθρώπινη αλληλεπίδραση αλλά αποσκοπεί άμεσα την ανθρώπινη φύση.   (Αυτοκρατορία σ 18)

Σύμφωνα με τον Haas ,λοιπόν , καμία από τις συμβατικές γεωμετρίες -μονομερής, διμερής ,πολυμερής - μπορεί να περιγράψει επαρκώς την αναδυόμενη παγκόσμια τάξη: «το βασικό χαρακτηριστικό των διεθνών σχέσεων του εικοστού αιώνα είναι η ανάδυση της μη-πολικότητας . Ο κόσμος δεν επικυριαρχείται από μία ή δύο ή πολλά κράτη αλλά από δεκάδες από παράγοντες που κατέχουν και ασκούν ισχύ (Commonwealth p.204)

Οι σχεδιασμοί των νεοσυντηρητικών των ΗΠΑ βασίζονται κυρίως στην στρατιωτική ισχύ αλλά απέτυχαν να επινοήσουν ή να αναπτύξουν νέες στρατιωτικές ικανότητες , εστιάζοντας σε μια απλή στρατηγική αλλαγή. Οι ίδιοι κύκλοι δείχνουν  μια αξιοσημείωτη αδιαφορία για τον οικονομικό σχεδιασμό. Ακόμα και η λεγόμενη δική τους «νεοφιλελεύθερη» οικονομική ατζέντα παραμένει περιφερειακή και υποδεέστερη στο όραμα τους. Η ουσία της ατζέντας τους είναι πολιτική: η επανίδρυση και η άσκηση της μονομερούς ικανότητας των ΗΠΑ να ορίσουν να διατάξουν και να επιβάλουν την παγκόσμια τάξη. Έτσι υποβιβάζουν την ανάγκη για να κατακτήσουν την ηθική και πολιτική ηγεμονία. Φαίνεται να θεωρούν ότι τα λοιπά κράτη έθνη θα συναινέσουν στις επιθυμίες της Washington ( Commonwealth p208)

Η κατάρρευση του εγχειρήματος της μονομερούς ισχύος των ΗΠΑ δεν αποδεικνύει την αποτυχία του σχεδίου τους ,αλλά την α -δυνατότητά  οποιουδήποτε σχεδίου μονομερούς ισχύος. Η μορφή της παγκόσμιας τάξης έχει αλλάξει ανεπίστρεπτα. ( Commonwealth p 219)   

Αν η ανάλυση των ΗΝ είναι σωστή , τότε το Ελληνικό κράτος , στην διαδοχή κυβερνήσεων, πορεύεται με μια ασφαλή στρατηγική , με ένα διακριτό συντηρητικό τρόπο :

Χωρίς ριζικές αλλαγές προσανατολισμού , με θρησκευτική προσκόλληση στους ισχυρούς της συγκυρίας ( στρατιωτική συμμαχία με ΗΠΑ, οικονομική συμμαχία με Γερμανία , έστω με την πρόσοψη του συριζαικού γογγυσμού).

Αν ο πολυμερής κόσμος ως άρθρωση γεωγραφικών ισχύων είναι παρελθόν και αν ο μη-πολικός κόσμος της Αυτοκρατορίας επικυριαρχεί ,τότε φαίνεται πως τα «Κακομαθημένα παιδιά της Ιστορίας» εν μέσω της πιο δυστροπικής οικονομικής κρίσης έχουν την ψυχραιμία να προετοιμάσουν ένα νέο κύκλο σταθερότητας και κρατικής ισχύος.

 

 

Κυριακή, 4 Ιουνίου 2017

Ο φίλος μου incognito στην γειτονιά μας


 
 
Καταμεσήμερο με πήρε τηλέφωνο ο Mehmet Uygur.

To όνομα του παραπέμπει στην βαθιά Τουρκική καταγωγή καθώς το επώνυμο συνδέεται απ’ ευθείας με μια περιοχή της Ανατολικής Κίνας με ισχυρή Τουρκομανική γηγενή παρουσία, όμως ο ίδιος είναι Γερμανός πολίτης δεύτερης γενιάς που εργάζεται στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Τον είχα γνωρίσει σε διακοπές και ήταν από τις ελάχιστες καλοκαιρινές γνωριμίες που άντεξαν στον χρόνο.

Ο Mehmet ήταν στην Αθήνα, εκτάκτως και καταφέραμε να βρεθούμε. Βρεθήκαμε την πρώτη Ιουνίου όπου τα μέσα είχαν κατακλυσθεί από την ανακοίνωση Tramp σχετικά με την αποχώρηση των ΗΠα από την συμφωνία για το κλίμα. Η συνάντηση έγινε στο καφέ του Βενιζέλος.

-Λοιπόν φίλε πως από δω;

-Ξέρεις έρχομαι από την Βηρυτό και η πτήση μου έχει 4 ώρες κενό ήταν ευκαιρία να τα πούμε

-Βηρυτό; Μα καλά εγώ ξέρω πως ασχολείσαι σε μια υπηρεσία για το περιβάλλον στις Βρυξέλλες . Τι δουλειά έχει ο Λίβανος;

-Χμ μεγάλη ιστορία. Μεταξύ μας είμαι σχεδόν σε «μυστική» αποστολή.

-Καλά Μεχμέτ θα μου πεις πως έγινες κατάσκοπος

-Περίπου

-Ρε συ τι είναι αυτά με τον Trump , αυτός θα «κάψει» τον πλανήτη.

-Μπα ψυχραιμία. Είναι ανακοινώσεις που θα έχουν αποτέλεσμα μετά από 3-4 χρόνια , στο μεταξύ είναι πολύ πιθανόν να τις ανασκευάσει. Βέβαια η πολιτική σημασία είναι μεγάλη αλλά οι περιβαλλοντικές επιπτώσεις δεν είναι άμεσες. Αυτές οι συμφωνίες έχουν μηχανισμούς και ρήτρες που προκαλούν βραδύτητα στην εφαρμογή αλλά και την αποδέσμευση. Μεταξύ μας ο Tramp έχει ένα καλό: ότι πιστεύει το λέει έτσι το παιχνίδι είναι διαφανές. Ενώ αλλού , ας πούμε στην Ευρώπη, στην Μεσόγειο η υποκρισία περισσεύει .

-Τι λες δηλαδή τώρα , δεν καταλαβαίνω

-Φίλε ήμουνα στην Βηρυτό σε αποστολή “incognito” γιατί η δημοσιότητα εκθέτει τους πάντες. Γι’ αυτό  σου λέω σχεδόν κατάσκοπος.

-Τι τρελά είναι αυτά ,λέγε ρε συ

-Ρε συ εδώ και τρία χρόνια η Ανατολική Μεσόγειος δηλητηριάζεται κανονικά, όλοι το ξέρουν αλλά κάνουν το κορόιδο. Ευρώπη, Ισραήλ, Τουρκία, Κύπρος, οργανώσεις περιβάλλοντος κλπ.   Δεν έχεις ακούσει για τα σκουπίδια της Βηρυτού;

-Κάτι έχω δει αλλά δεν ξέρω πολλά

-Φίλε η Βηρυτός είναι μια πόλη περίπου σαν τον Βόλο ή τις δικές μας πόλεις του Πόντου: παραθαλάσσια  με «πλάτη» ψηλά βουνά χωρίς εύκολες διεξόδους σε κοιλάδες ή πλατώματα. Όπως και όλος ο Λίβανος στηρίζεται σε μια πολύπλοκη ισορροπία πολιτικών, κοινωνικών, θρησκευτικών ανταγωνισμών. Είναι αξιοθαύμαστο πως τα έχουν καταφέρει να επιβιώνουν σε αυτή την ευαίσθητη αρμονία. Όλα στον Λίβανο μπορούν να καταρρεύσουν σε μια στιγμή και ποτέ η στιγμή αυτή δεν φτάνει. Οι καταναλωτικές ανάγκες στην Βηρυτό είναι «δυτικές» και η κατά κεφαλή παραγωγή απορριμμάτων είναι ας πούμε όση της Σμύρνης ή της Αθήνας.

-ΟΚ , λοιπόν;

-Όπως και σε εμάς λοιπόν, οι τύποι είχαν μάθει να σωρεύουν τα σκουπίδια σε χωματερές σε αποστάσεις πέντε χιλιομέτρων μέχρι που αυτές γέμισαν. Στο μεταξύ δεν υπήρχε καμία προετοιμασία για διαχωρισμό ανακύκλωση. Φτιάχνουν άρον άρον ένα εργοστάσιο διαλογής μικτού απορρίμματος , σαν αυτό το δικό σας στην Φυλή, που αποδείχτηκε μικρό και προβληματικό για τον όγκο των σκουπιδιών

-Όπως και το δικό μας

-Ακριβώς σαν το δικό σας. Μόνο που εσείς με μια καταπληκτική ομοφωνία ξέρετε πως η «Φυλή» δουλεύει με το 50 % της ονομαστικής δυνατότητας και στο τέλος αυτά που διαχωρίζει τα θάβετε ως εάν να μην έχουν διαχωριστεί. Άστο φίλε αυτό με τα σκουπίδια της Αθήνας είναι σκάνδαλο τύπου Βηρυτού, αλλά δεν είναι αυτό το θέμα μας τώρα.

-Ωραία και στην Βηρυτό;

-Τα πράγματα είναι ελαφρώς χειρότερα.. Χωρίς πρωτογενή διαχωρισμό στην πηγή, με χαλασμένο εργοστάσιο μεικτού απορρίμματος η λύση ήταν απλή και ζοφερή. Εναπόθεση των σκουπιδιών σε ένα ξερό ποτάμι σε απόσταση τεσσάρων χιλιομέτρων από το αεροδρόμιο. Σε πέντε μήνες η περιοχή έγινε κόλαση. Δυσοσμία και ένας υπερπληθυσμός γλάρων που ματαίωνε τις πτήσεις. Δημιουργήθηκε κυνηγετική υπηρεσία  γλάρων με δεκάδες νεκρά πουλιά την ημέρα για να διευκολύνει το αεροδρόμιο

-Σκάνδαλο ε;

-Αυτό δεν είναι τίποτα φίλε , δες την συνέχεια. Επεμβαίνουν οργανώσεις, μέλη της σύμβασης για την Μεσόγειο και βρίσκουν χρηματοδότηση για να λυθεί μερικά το πρόβλημα. Όμως η πόλη είναι κατακερματισμένη: αλλού οι Χριστιανοί, αλλού οι μετριοπαθείς Μουσουλμάνοι, αλλού η Χαμάς, αλλού η βιομηχανική περιοχή ,αλλού οι ελαιώνες , κανείς δε συμφωνεί μα κανένα, δεν μπορεί να βρεθεί τοποθεσία και μέθοδος κατεργασίας. Τα χρήματα υπάρχουν και η λύση δεν βρίσκεται. Έτσι καθώς τα πράγματα είναι στο μη περαιτέρω προκρίνεται η απόλυτη διαστροφή. Σχεδιάζεται επέκταση της παραλίας προς την Μεσόγειο με την κατασκευή γιγαντιαίου λιμενοβραχίονα.

-Δηλαδή

-Φίλε επιχωματώνουν την Μεσόγειο και δημιουργούν χωματερή δίπλα στο κύμα. Μιλάμε για τρέλα

-Μα καλά κανείς δεν αντιδρά

-Εδώ αρχίζουν τα ενδιαφέροντα. Με την ανακοίνωση του έργου οι σχετικοί προσφεύγουν στην κυβέρνηση και την καλούν να το ξανασκεφτεί. Έλα όμως που εδώ υπεισέρχεται το   προσφυγικό. Ο Λίβανος έχει σήμερα πάνω από ένα εκατομμύριο πρόσφυγες, χωρίς δομές αλλά σχεδόν ενσωματωμένους στην χώρα. Ξέρεις η σχέση Λιβάνου Συρίας ήταν ανέκαθεν ρευστή. Τα σύνορα  είναι διάσπαρτα, οι επίσημες δίοδοι με στοιχειώδεις ελέγχους, έχει μεσολαβήσει τετραετής κατοχή του Λιβάνου όλα είναι διάτρητα. Μόλις η Ευρωπαϊκή Ένωση μαθαίνει τα καθέκαστα διαμαρτύρεται στην Λιβανική κυβέρνηση και η απάντηση ήταν σαφής : η μας αφήνετε να θάψουμε τα σκουπίδια στην «παραλία» ή σας στέλνουμε τους πρόσφυγες.

-Τι λες τώρα

-Ναι ρε φίλε και ο εκβιασμός πιάνει. Δεν μιλάει κανείς, μα κανείς. Έτσι και εγώ πηγαινοέρχομαι στη Βηρυτό ημιεπίσημα, μιλάμε με το Υπουργείο για το σενάριο της επόμενης μέρας, υποβάλουμε εκθέσεις αλλά όλα γίνονται , σα να μη τρέχει τίποτα και άτυπα, δηλαδή είμαι στην Βηρυτό σαν τουρίστας.

-Μα καλά , Ισραήλ , Κύπρος , Τουρκία αυτοί έχουν μόλυνση άμεση δεν κάνουν τίποτα

-Τίποτα ρε φίλε. Είναι περίοδος που αν προσθέσουν και ένα πρόβλημα Λιβάνου η περιοχή θα αναφλεγεί. Για αυτό σου λέω οι κορώνες του Tramp είναι άσχημες αλλά οι επιπτώσεις δεν υπάρχουν ενώ δίπλα μας, «καίγεται το πελεκούδι» και δεν μιλάει κανείς

Είδα δυο ωρίτσες τον Μεχμέτ μου έκανε την καρδιά περιβόλι. Μετά άνοιξα το Google για την Βηρυτό  πήρα τηλέφωνο τον φίλο μου που είναι υπεύθυνος καθαριότητας σε Δήμο, μου επιβεβαίωσε τα περί Φυλής και χάλασα την έναρξη του καλοκαιριού μου.

   

 

Τετάρτη, 17 Μαΐου 2017

Μα ποιός είναι ορατός;



Ξαφνικά η Ομόνοια έγινε αόρατη από Drone Cameras και το Google Earth. Ένα γιγαντιαίο ημιδιαφανές σκίαστρο που στηρίζεται σε αντιαισθητικούς πυλώνες τεχνοτροπίας Βιοσωλ για προεκλογικές συγκεντρώσεις καλύπτει την πλατεία. Αν βρεθείς στην πλατεία η σκίαση είναι ευχάριστη. Όμως η όψη της πλατείας από την Πανεπιστημίου ή την Σταδίου ή την Γ. Σεπτεμβρίου  είναι αλλόκοτη. Το υφασμάτινο σκίαστρο έχει μερικές όψεις «κουρελαρίας».
Η πρόθεση του Gregor Schneider φαίνεται να είναι η προσωρινή συμβολική αναστολή του διαδικτυακού ελέγχου, η αισθητική σήμανση της πλατείας ως «αοράτου» τόπου. Η παρέμβαση  αυτή έχει ένα ενδιαφέρον ειρωνικό στίγμα γιατί η  Ομόνοια είναι ήδη «αόρατη» . Αγνοώ άλλες εγκαταστάσεις του Schneider αλλά θα ήταν διαφορετικό αν κάλυπτε ας πούμε μια πλατεία στην Ρώμη , στην Πράγα, κλπ.
Η Ομόνοια είναι πραγματικά αόρατη από ψηλά
Αν επιμετρήσει κάποιος 450  μέτρα  ανατολικά θα βρεθεί στην γωνία Δεληγεώργη και Κεραμικού . Στην γωνία σωρεύονται πολυμελείς οικογένειες προσφύγων με ανήλικα, πελάτες «σπιτιών» , χρήστες ουσιών που επιχειρούν σε δημόσια θέα. Το ανθρώπινο μίγμα είναι αφόρητα κοινότοπο γιατί είναι καθημερινό, συνεχές, μια ακραία παράσταση θεάτρου του παραλόγου με ζωντανές δολοφονίες επί σκηνής. Είναι  προφανές πως η γωνιά δίπλα από την Ομόνοια είναι «αόρατη»
Αν επιμετρήσει κάποιος 800 μέτρα δυτικά θα βρεθεί στην Βαλτετσίου και Χαριλάου Τρικούπη . Στην γωνία είναι μονίμως ένστολοι ένοπλοι με χακί στολές. Κάθε δέκα μέρες οι ένστολοι ασκούνται με πραγματικά πυρά απέναντι σε νεαρούς αντάρτες με μολότοφ. Αυτό είναι το άλλο ακραίο δωρεάν θέατρο όπου η μεταμεσονύκτια παράσταση έχει φλόγες , φωνές, τραυματισμούς. Είναι μια άλλη «αόρατη» γωνιά κοντά στην Ομόνοια.
Διαβάζοντας την επίσημη ανακοίνωση για την εγκατάσταση , ένιωσα πως κάποιος μας κάνει χοντρή πλάκα. Γράφεται :
O κορυφαίος Γερμανός εικαστικός Gregor Schneider, βραβευμένος με Χρυσό Λέοντα στην Μπιενάλε της Βενετίας το 2001, αναφέρεται στις πολλαπλές όψεις του αστικού τοπίου, σε πόλεις-καταφύγια της φαντασίας, όπου οι έννοιες της παρακολούθησης, του ελέγχου, της ορατότητας και της αναγνώρισης, σε μια εποχή ανησυχητικής διαφάνειας και διαδικτυακής καταγραφής της πραγματικότητας, μοιάζουν να χάνουν, έστω και για λίγο στο έργο του, την κυριαρχία τους. Άλλωστε, όλη η φιλοσοφία του έργου του ισορροπεί στο λεπτό σημείο συνάντησης του ορατού με το αόρατο, καθώς διερευνά τις σχέσεις του ιδιωτικού χώρου με το δημόσιο και της φαντασίας με την πραγματικότητα.
Το πρόβλημα με το σκίαστρο της Ομονοίας είναι ότι εδώ δεν προϋπάρχει της εγκατάστασης   το όριο του αόρατου-ορατού. Ο ευρύτερος κοινωνικός χώρος της πλατείας είναι ήδη διαχυμένος ως ιξώδες ζελέ .Ένας πολτός ακραίων συμπεριφορών , καταστάσεων έντασης προϋπάρχει του Schneider και χρονολογικά τον έχει προλάβει ως εικαστικό. Η ευρύτερη Ομόνοια είναι αισθητικά πιο «εικαστική» με μια οριακή βαναυσότητα , από ότι ο φιλοξενούμενος καλλιτέχνης ίσως νομίζει δηλαδή καλλιτεχνικά τον έχει προσπεράσει προ πολλού.
Διάβασα μια σειρά αντιρρήσεων για την εικαστική αρτιότητα της εγκατάστασης που τεκμηριώνονται στην χονδροειδή όψη της «τέντας» . Η ένσταση μου φαίνεται εύστοχη αλλά νομίζω πως αυτή είναι δευτερεύουσα. Αν η ευρύτερη Ομόνοια ήταν «ορατή» τότε η υποτιθέμενη ανατροπή του χώρου , έστω και μια άστοχη παρέμβαση θα ήταν όντως λειτουργική, ευχάριστη.
Όταν όμως η περιοχή ζει μονίμως ως ζωντανό εργαστήριο ακρότητας, η εγκατάσταση του Geiger είναι αφόρητα αναχρονιστική
 

Παρασκευή, 12 Μαΐου 2017

Το "Πάρεργο" του Μόγλη


 
 
 
 
Θέλουμε να αλλάξουμε τη νοοτροπία της ελληνικής κοινωνίας. Η πραγματική μαθησιακή διαδικασία γίνεται στο σχολείο και όχι στο πάρεργο των φροντιστηρίων», τόνισε ο "αριστερός" πρωθυπουργός.

 

Αν κατάλαβα καλά ο πρωθυπουργός θεωρεί ότι τα φροντιστήρια είναι πάρεργο δηλαδή δευτερεύουσα απασχόληση ή χόμπι, ή διασκέδαση ή αναψυχή.

 

Επομένως οι εργαζόμενοι σε αυτά είναι εμψυχωτές , trainers, εκπαιδευτές δευτερεύσας επιστημοσύνης . 

 

Α, ρε Μανωλικίδη , Μπελεζίνη με τα επιστημονικά σας πάρεργα.......

 

Α ,ρε τυχεράκιδες εκπαιδευτικοί των φροντιστηρίων, όλη μέρα στο πάρεργο της αναψυχής ......

 

Ο πρωθυπουργός είναι σε «ίδρυμα» , δεν έχει συγγενή, φίλο, γνωστό που να έχει εργαστεί σε φροντιστήριο.

 

Όσα λέει δεν είναι έκφραση πολιτικής , είναι βρυχηθμός  μικρονοικού , η κραυγή  ενός  δυστυχούς  σύγχρονου "Μόγλη" που περιβάλλεται από ολιγαρκείς κόλακες.

 

 

Σάββατο, 15 Απριλίου 2017

Paralysis


H αναμενόμενη, ala Godot, συμφωνία  σηματοδοτεί την πιο «Ευρωπαϊκή» επερχόμενη εκλογική περίοδο. Με τα μέτρα πέραν του 2019  οι δανειστές  κατόρθωσαν να «σπάσουν» τον εθιμικό τυφώνα υποσχέσεων και παροχών που συνοδεύουν τα εγχώρια προεκλογικά δρώμενα. Παρ’ ότι τα μέτρα έχουν την αρνητική σήμανση του περιορισμού των συντάξεων είναι φανερό πως αντιστοιχούν με τη λύση του μαθηματικού προβλήματος επιπέδου Γ. Δημοτικού : 3,2 εκ εργαζόμενοι με μέσες μηνιαίες απολαβές των 1000 ευρώ επαρκούν για να χρηματοδοτήσουν 2,3 εκ με ανάγκες συντάξεων 700 ευρώ , 3,3 μη ενεργού πληθυσμού και 0,6 εκ εργαζόμενων του «στενού» δημοσίου με μηνιαίες αποδοχές 1200 ευρώ. Καθώς το πολιτικό προσωπικό αδυνατεί να διατυπώσει το πρόβλημα, αυτό επιλύεται μέσω της all time classic εξιστόρησης του εξωτερικού καταναγκασμού των Δανειστών και του ΔΝΤ οι οποίοι  επιβάλλουν μειώσεις.

Με τον γνωστό γλαφυρό του τρόπο το ΚΚΕ διατύπωσε το πρόβλημα της συγκυρίας: Μεταξύ μιας μεγάλης ανατροπής και του δύστροπου σήμερα μεσολαβεί η πιθανή κατάρρευση (πηγή)

Είναι φανερό πως βρισκόμαστε στο μέσο μιας παραλυτικής ισορροπίας όπου καμμιά ενδογενής  δύναμη δεν μπορεί να πυροδοτήσει μια ριζική τομή: Ούτε η πληβειακή πλειοψηφία μπορεί να δημιουργήσει συμβάντα αριστερότροπης φαντασιακής ολικής ανατροπής , ούτε μερίδες του καθεστωτικού πλέγματος (οικονομικές δυνάμεις, κρατικές γραφειοκρατίες, ακαδημαϊκές ομάδες)   μπορούν να οργανώσουν μια έξοδο «φιλελεύθερου αναπτυξιακού σοκ».

Η παράλυση επιτείνεται από την αξιοθαύμαστη ευκαμψία με την οποία η συμπονετική αριστερά αλλάζει ρόλους και εκφράσεις. Με το επιχείρημα ότι είναι αμόλυντη από την διαφθορά μπορεί με ασφάλεια να πολτοποιήσει κάθε έννοια ρητορικής συνέπειας. Διαχειρίζεται με άνεση το μενού της συντηρητικής διακυβέρνησης και προβάλλει συνεχώς η έννοια της σταθερής διακυβέρνησης , των αχρείαστων ρήξεων , της ασφάλειας των αγορών. Επιτεύγματα της περιόδου όπως ο τουρισμός και η περάτωση των μεγάλων έργων παρουσιάζονται εκκενωμένα από το οικονομικό τους περιεχόμενο: ο τουρισμός αυξάνει τον όγκο του μέσω επισκεπτών συνεχώς μειούμενου διαθέσιμου λόγω της επιτυχίας της εσωτερικής υποτίμησης (η τάση έχει καταγραφεί από το 2011)  , ενώ τα έργα περατώθηκαν μέσω της επιτυχούς εφαρμογής του πιο διευρυμένου φιλελεύθερου Σδιτ.Ταυτόχρονα υποτιθέμενες μεταρρυθμίσεις εκκινούν με ενδιαφέρουσες καινοτομίες : το Υπουργείο Παιδείας ευτυχώς έκανε μηνυτήρια αναφορά στον πρόεδρο των Φροντιστών και έτσι διεσώθει το αδιάβλητο των εξετάσεων ( το αξιόπιστο θα τεκμηριωθεί το 2020) ενώ αξιωματικά  το Υπουργείο Υγείας δεν μπορεί να ελεχθεί από την Βουλή.  Το τέχνασμα δεν είναι νέο: οι Loula Ertogan συνέδεσαν την διακυβέρνηση τους μετά από επεμβάσεις του ΔΝΤ που έκανε την «βρώμικη δουλειά» της εξισορρόπησης. Οι πολιτικές καμπύλες είναι ασύμπτωτες με τις καμπύλες οικονομικής εξυγίανσης.

Εσχάτως κυκλοφορούν και θεωρίες ότι το άγχος και η έρπουσα δυσφορία μπορούν να εκδηλωθούν ως πολιτικό δρώμενο ανεξέλεγκτης αναταραχής , ως ένα δίδυμο πολιτικό πλάσμα της οικογένειας του Δεκεμβρίου του 2008 (πηγή). Βρίσκω την θεωρία σχετικά αισιόδοξη , γιατί δεν υπολογίζει πως οι κυρίαρχες ομάδες του κρατικο-πολιτικού θεάματος υπερέχουν έναντι των πληβείων της κοινωνικής περιμέτρου. Ταυτόχρονα η νοηματική εκκένωση του ρητορικού ρεπερτορίου της ονομαζόμενης «ριζοσπαστικής» αριστεράς προκαλεί μια περαιτέρω αφασία.

Η «μενουμεευρώπη» μερίδα, ορθά αντιτείνει την ανάγκη του «αναπτυξιακού σοκ» μόνο που αυτό δεν μπορεί να γίνει εν κενώ. Μόλις πριν μερικούς μήνες ο Σεβ συναίνεσε στην αύξηση των εργοδοτικών εισφορών αφήνοντας την αντιπολίτευση εκκρεμή.

Οι ενδογενείς ισχυρές οικονομικές δυνάμεις είχαν προ πολλού προεξοφλήσει την «συμπονετική» διακυβέρνηση και είχαν εύκολα προσαρμοστεί στο νέο  επίπεδο πολιτικής ισορροπίας με  χαμηλή ένταση. Με μεγαλύτερη οξυδέρκεια από  εγχώριους αναλυτές που βλέπουν  παντού «ιδεοληπτικούς κρατιστές» οι οικονομικές και γραφειοκρατικές ελίτ διέγνωσαν τον εκτραχηλισμένο αριστερόφωνο λαϊκισμό ως αυθεντικό σύμπτωμα ενός περιφερειακού κομφορμισμού. Άλλωστε το πλέγμα εγχώριων ισχυρών-ευρωπαϊκής γραφειοκρατίας διαχειρίστηκε την υψηλότονη  αρχικά συμπονετική διακυβέρνηση με  ψυχραιμία και αποτελεσματικότητα, αποδεικνύοντας ότι ήξεραν να αντιμετωπίσουν μια τυπική εξέγερση “micro-insiders” με πλαστικά ηθικοπολιτικά θεμέλια και όχι τίποτε «άκαμπτους» ιδεοληπτικούς . To κοινωνικό αποτύπωμα και η έκφραση τους είναι σχεδόν παμπάλαιο : κρατικοδίαιτη «καπατσοσύνη» ala Πασοκ του 80, κοινωνική κινητικότητα εντός του κράτους και όχι δια μέσω του κράτους. Για αυτό ,από πλευράς δανειστών, η διαχείριση 14-17 αποδεικνύεται «ευκολάκι».

Είναι φανερό ότι ακόμη και το πτωχευμένο κράτος είναι σε θέση να εξασφαλίσει θεσμούς και λειτουργίες αναπαραγωγής του ευέλικτου διευρυμένου πολιτικού προσωπικού. Μια προσεκτική ματιά στους πόρους , τις διαδρομές και τις συναινέσεις που εξασφάλισαν οι ΜΚΟ για τους πρόσφυγες , μπορεί να αποκαλύψει πως το παλιάς κοπής πελατειακό κράτος με τις προσλήψεις μπορεί να αντικατασταθεί από το νέο κράτος διανομής «δικτύων» .

Η Ευαγγελική αναπαράσταση της παραλυσίας έχει ένα πραγματολογικό δεδομένο που διαφεύγει μόνιμα. Πριν από το θαύμα , οι φίλοι του παραλύτου έχουν να επιτελέσουν ένα έργο, με σοβαρή σωματική και πνευματική δαπάνη. Πρέπει να τον μεταφέρουν πάνω σε ένα δύσκαμπτο κρεβάτι , να ανέβουν ένα όροφο για να συναντήσουν τον Ιησού στην σκεπή. Μάλιστα μετά το θαύμα ο ιαθείς , προτού  καλά καταλάβει τι του συμβαίνει , πρέπει να σηκώσει το κρεβάτι του και με αυτό στον ώμο….. να περπατήσει. Συμπέρασμα :  πριν και μετά το θαύμα χρειάζεται σοβαρή και επίπονη εργασία αλλιώς θα περιμένουμε το Βιβλικό Θαύμα στην ξεκούραστη «μελό» εκδοχή του.

 

Σάββατο, 18 Μαρτίου 2017

Ο σκοταδιστικός αντι-σκοταδισμός


 
 
Σήμερα λοιπόν μάθαμε από τις εφημερίδες πώς μια αστική διαφορά για εκατό χιλιάδες ευρώ μπορεί να επισείσει ποινή φυλάκισης οκτώ χρόνων χωρίς αναστολή!

Ταυτόχρονα η ποινή αυτή κοινοποιείται με ένα μίγμα συναισθημάτων ικανοποίησης και ελπίδας. Μια μερίδα «ορθολογιστών» ελπίζει πως η ποινή θα συνετίσει «αδύναμους» «απελπισμένους» οι οποίοι εξαπατήθηκαν.

Τριάντα εννιά χρόνια πριν το βαθύ Ελληνικό κράτος, απειλήθηκε από το αυτόνομο κράτος που ίδρυσε στο σπίτι του ο Βασίλης Τσιρώνης και μετά από μια «νόμιμη» επιχείρηση τον αυτοκτόνησε μια και έξω για να διασωθεί το κύρος  (πηγή)

Είναι αυτονόητο πως η ποινή του Σώρρα είναι καταφανώς πολιτική.

Αν ο ίδιος δεν είχε εμπλακεί σε μια πολιτική ίντριγκα η διαφορά των εκατό χιλιάδων θα είχε επιμετρηθεί αλλιώς. Όμως σε μια συγκυρία χονδροειδών πολιτικών μονομερειών , οργανικών αυταρχισμών που διαχέονται σε όλες τις συχνότητες του κοινωνικού σώματος, η ποινή απολαμβάνει της γενικής αποδοχής και η γραφική φιγούρα του αναζητούμενου φυγόδικου γίνεται το νέο «άλλο» περιγέλαστο.

Με την τυπολογία της ριζικής κριτικής, ο Σώρρας έχει δίκιο , όταν λέει στο τραγελαφικό διάγγελμα του, ότι η φυλάκιση του μπορεί να μετατραπεί σε πολιτικό αίτημα.

Η ανήμπορη   πολιτεία και κοινωνία δεν μπορεί να αναμετρηθεί με το «ανορθολογικό» που αναπαρήγαγε ως αποτέλεσμα ατελέσφορων κυριάρχων και «εναλλακτικών» πολιτικών  , στο καθ’ αυτό επίπεδο της πολιτικής και μετασχηματίζει με τον πιο αυταρχικό τρόπο , το πολιτικό επίδικο σε αστικό. Ταυτόχρονα  με την οπτική του πιο παρακμιακού  και γλοιώδους εκ των «άνω» ορθολογισμού προσδοκά από τα «ταλαίπωρα» θύματα του ιντριγκαδόρου να πεισθούν μέσω της δικαστικής απόφασης

Μετά τον Τσιρώνη , σχεδόν σαράντα χρόνια, η Ελληνική Πολιτεία και Κοινωνία εμφανίζει το αποκρουστικό ρηχό ψευδομοντερνίστικο πρόσωπο της.

 

Τρίτη, 28 Φεβρουαρίου 2017

Η συμφωνία του τσαμπάση


 
 
 
Η τελευταία ταινία του Matt Damon για τον Jason Bourne με τον ομώνυμο τίτλο  είχε μια ενδιαφέρουσα πτυχή : ο ήρωας προσπαθεί να ξεφύγει από τον δολοφόνο του στην φλεγόμενη Αθήνα. Νυχτερινές διαδηλώσεις με εκατοντάδες μολότοφ, πανδαιμόνιο με Ματ , δεκάδες ελληνικές σημαίες, γενικό χάος , ανακοινώσεις για «κατάσταση ανάγκης» , οπλοφόροι σε ταράτσες , εκτελέσεις εν ψυχρώ και όλα αυτά με την δυνατότητα της CIA να παρακολουθεί τα πάντα μέσω καμερών, να κατευθύνει τον εκτελεστή εναντίο του Bourne με ακρίβεια χιλιοστού: αυτή είναι η Αθήνα που θα δει ο μέσος θεατής της ταινίας.
Δεν φτάνει που η Αθήνα παρουσιάζεται ως εάν οι αναρχικοί είναι εκατό χιλιάδες η δε Στουρνάρα δεν είναι παρά ένας από τους χίλιους διακόσιους δρόμους που γίνονται επεισόδια, η αρνητική έκπληξη έρχεται στο τέλος της ταινίας όπου αναφέρονται οι τεχνικοί συντελεστές. Αυτό το κινηματογραφικό νυχτερινό υπερθέαμα καταστροφών έχει γυριστεί στην Τενερίφη όπου εργάστηκαν συνολικά περίπου διακόσιοι  άνθρωποι μόνο ως τεχνικοί. Στις αναφορές της ταινίας απουσιάζουν οι ηθοποιοί που έπαιζαν το πλήθος.
Ο κύριος Damon δεν φτάνει που μας παρουσιάζει ως Ευρωπαϊκή εκδοχή του Χαλεπίου ,  δεν γύρισε ούτε μια σκηνή στην Αθήνα για να πληρωθεί κανένας τεχνικός, ηθοποιός και τελικά έστησε μια νύκτα Δεκεμβρίου 2008 με  κοστούμια, ελληνικές πινακίδες, Ματ κλπ όλα «κατασκευασμένα». Αν τα γύριζε αυτά στην Αθήνα θα μας έμενε η δυσφήμηση αλλά θα «έπεφτε» και κανένα ευρώ στην πόλη.
Με κάποιο τρόπο ο Damon μας αντιμετώπισε όπως η διεθνής κοινή γνώμη: εξεγερμένους και εκνευρισμένους κατά της λιτότητας , αρκετά γραφικούς όμως  ώστε να μας αρμόζει η συμπάθεια προς τον αδύνατο αλλά και η απαραίτητη απόσταση για το «ου μπλέξεις». Ωραία η Αθήνα με τις φλόγες αλλά όχι και να βάλουμε τα λεφτά μας να την να κινηματογραφήσουμε. Συμπαθείς οι Έλληνες ως το αρχέτυπο της Ευρωπαϊκής λιτότητας, αλλά η απόσταση ασφαλείας επιτρέπει την έκφραση συμπάθειας.
Την ώρα που  η λεγόμενη δεύτερη αξιολόγηση καθυστερεί λόγω του συγχρονισμού ενός πλήθους παραγόντων και ενώ η βλάβη από την παράταση είναι προφανής, διάφοροι συντελεστές από το Ευρωπαϊκό σύστημα δεν φείδονται επαίνων και ευσήμων εκδηλώνοντας την υποτίμηση τους μέσω του υποκριτικού παραγορητικού λόγου. Οι όποιοι ικανοποιημένοι από την πορεία των μεταρρυθμίσεων δεν μπορούν να επέμβουν ώστε να τελειώνει η εκκρεμότητα;
Η αξιολόγηση μοιάζει με τις ιδιόμορφες συμφωνίες του τσαμπάση ( ζωέμπορα) στις ζωοπανηγύρεις της μεταπολεμικής αγροτικής Ελλάδας. Ο τσαμπάσης παίρνει προμήθεια από αγοραστή και πωλητή. Πριν καλά καλά κλείσει η συμφωνία παίρνει τα χέρια των συναλλασσόμενων και τα υποχρεώνει σε μια χειραψία συμφωνίας. Οι συναλλασσόμενοι συνεχίζουν να διαφωνούν στο τίμημα αλλά τα χέρια τους δεμένα κινούνται πάνω κάτω από την επέμβαση του ζωέμπορα. Η χειραψία μπορούσε να κρατήσει πολλά λεπτά ή να λυθεί στο τέλος προς απογοήτευση του μεσολαβητή. Την σκηνή αυτή μας παρέδωσε μοναδικά ο Τορνές στον «Μπαλαμό».
Αυτή η συμφωνία για την αξιολόγηση ,είναι μια ουσιαστικά μια επερχόμενη συμφωνία που τυπικά μπορεί να ακυρωθεί  ανά πάσα στιγμή αλλά κάποιος ενδιάμεσος έχει πάρει τα χέρια των πρωταγωνιστών και τα κινεί δεμένα ως εάν να έχει λήξει το θέμα. ‘Όλα είναι κατανοητά : η κυβέρνηση πρέπει να κρατήσει μια στοιχειώδη αριστερόφωνη ρητορεία ότι μάχεται σκληρά, οι δανειστές πρέπει να παριστάνουν ότι ξέρουν τι θέλουν τελικά, επομένως η αενάως επερχόμενη συμφωνία βολεύει τις κλασσικές δυνάμεις αδρανείας όπως αυτές έχουν σχηματιστεί μετά το τρίτο μνημόνιο.
Μια πραγματική έξοδος της Ελλάδος στις αγορές ίσως να ήταν τόσο ριζική αλλαγή που να απορρύθμιζε τους πάντες ,έστω και αν ρητορικά αυτή είναι η λεγόμενη «λύση».
Εδώ και καιρός όλο και γίνεται ορατός ο κίνδυνος πως το καινοφανές μοτίβο της συμφωνίας για μια επερχόμενη συμφωνία η οποία όμως μπορεί να μπλοκάρει , αυτή η διαρκής συνθήκη μιας πραγματικότητας υπό αίρεση , να γίνει όχι μόνο ένα ενδιάμεσο στάδιο αλλά μια επερχόμενη μακρά περίοδος «κανονικότητας».  

 

Κυριακή, 12 Φεβρουαρίου 2017

Η μελαγχολία της αντίστασης


 
Το να διαβάσεις 400 περίπου σελίδες  συντεταγμένες σε 3 κεφάλαια και 20 παραγράφους δεν είναι τόσο απλό.
Ιδίως όταν κάθε κεφάλαιο είναι μια ενιαία γιγαντιαία κειμενική ενότητα , μια υπερπαράγραφος, με μια σειρά από εγκιβωτισμένες παράγραφούς οι οποίες διακρίνονται μεταξύ τους  με μια ποικιλία σημείων στίξεων. Εντός των ενιαίων κεφαλαίων  ενυπάρχουν εξαντλητικές ρεαλιστικές περιγραφές , εσωτερικοί μονόλογοι και δύο μοναδικά δοκίμια για την ιστορία της αρμονίας στην μουσική και την βιοχημεία της  σήψης. Αυτός  ο εκτεταμένος κειμενικός σχηματισμός ,μέσα από την δαιδαλώδη γραμμική υφή του, μπορεί να αποδώσει μοναδικές στιγμές λεπτών συναισθημάτων , πολιτικές αναφορές ενώ τελικά εξιστορεί μια ενδιαφέρουσα πλοκή.
Αναφέρομαι στην «Μελαγχολία της Αντίστασης» , το δεύτερο βιβλίο του Lazlo Krasznahorkai που μεταφράζεται στα Ελληνικά.
Το βιβλίο υπερχειλίζει από μελαγχολία ενώ λείπει η αντίσταση: μια μικρή κοινωνία βυθίζεται σχεδόν υπνωτισμένη σε μια ατμόσφαιρα δυσπραγίας όπου οι ήρωες χαρακτηρίζονται από τα συναισθηματικά τους τραύματα και τις μικροπρεπείς ιδιοτέλειες τους.
Η αξία της «Μελαγχολίας» είναι ότι μόνο αυτή η σχεδόν βασανιστική εκτεταμένη γραφή μπορεί να αποδώσει την αίσθηση της βαθμιαίας διολίσθησης σε κατώτερα επίπεδα υλικής ζωής και κατίσχυσης της ιδιοτέλειας ,αυτό το γλίστρημα από το κοινότοπο στο κατώτερο.
Διαβάζοντας ένα βιβλίο για το απλό καθημερινό που σήπεται τόσο αργά ώστε κανείς να μην το καταλαβαίνει ,ξαφνικά επιμετρά τον τεράστιο χρόνο από το 10 στο 17 , επτά χρόνια μνημονιακής μελαγχολίας με αντιστασιακές εξάρσεις.
Η κυβέρνηση , αφού ως αντιπολίτευση έπαιξε τα ρέστα της, ασκώντας  ότι βέτο υπήρχε,  φτάνει ασθμαίνουσα σε μια ακόμη  κρίσιμη διαπραγμάτευση προσδοκώντας ότι κανείς άλλος δεν πρέπει να το «παίξει» Σύριζα , δηλαδή να διεκδικεί το μονοπώλιο της τελευταίας λέξης ,του βέτο. Η κοινωνία υπομονετικά πληρώνει όταν μπορεί όλους τους φόρους, διαμαρτύρεται χωρίς τις επινοημένες θεατρικότητες και τις υστερικές μπαλαφάρες  . Ποτέ άλλη κυβέρνηση δεν είχε τόσο παθητική συναίνεση και λυμφατική αντίδραση .
Το περιβάλλον έχει όλα τα χαρακτηριστικά δύο διαφορετικών διεξόδων : μπορεί να είναι η αφανής εσωτερική περίοδος που προετοιμάζει την μεγάλη αναγέννηση που πάντα έπεται ενός χρόνου εσωστρέφειας ή μπορεί να είναι μια υπνωτική σήψη των τραυματισμένων και των ιδιοτελών σαν τους ήρωες της «Μελαγχολίας».
Τα μαθηματικά δεδομένα είναι εναντίον μας: το αριθμητικό άθροισμα των πραγματικών αδύναμων και των λειτουργικά εξαρτημένων από το κράτος μέσω διαφόρων νομικών και εθιμικών ρυθμίσεων είναι μεγαλύτερο από τον «καθαρό» τομέα εισφοράς εσόδων προς το κρατικό ταμείο. Αν θεωρήσουμε πως τα πολιτικά προτάγματα είναι απλά  αιτήματα εισοδημάτων τότε δεν υπάρχει σωτηρία : η οποιαδήποτε πολιτική δύναμη που επιθυμεί να κυβερνήσει πρέπει να υποσχεθεί τα φανταστικά εισοδήματα της μαθηματικής πλειοψηφίας. Αν η εσωτερική ανισομέρεια συνδυαστεί με την γενικευμένη αταξία του «Δυτικού» κόσμου τότε η πρόγνωση καλύτερα ας μην καν διατυπωθεί.
Στην «Μελαγχολία», το καταπληκτικό εγκιβωτισμένο δοκίμιο για την βιοχημεία της σήψης αναδεικνύει  πως  το φαινόμενο με την οντολογική και αισθητική απαξία είναι ένα πλούσιο πολύπτυχο χημικό φαινόμενο που τεχνικά ίσως και να εκστασιάζει τους ειδικούς. Το κακό με την σήψη είναι πως είναι ανεπίστροφο φαινόμενο, δεν αλλάζει φορά αν εκκινήσει.
Η «Μελαγχολία» με τις πολλαπλές σημάνσεις της , μου υπενθύμισε πως η υπνωτική κατάσταση είναι τόσο επικίνδυνη. Ακόμα και η παράφωνη , σχεδόν υστερική φάση των αντιστάσεων του 10-12 φαντάζει κάποτε προτιμότερη ως στοιχειώδης αναστροφή.   

Τετάρτη, 25 Ιανουαρίου 2017

Kisenosato


 
 
Η Κυριακή 22 Ιανουαρίου 2017 είναι ιστορική για τον κόσμο του Σούμο: Μετά από 19 χρόνια ένας νικητής του τουρνουά (Yusho) είναι Ιαπωνικής εθνικότητας και θα προβιβαστεί στην ανώτατη κλάση των Yokozuna.Στην κλάση αυτή οι παλαιστές έχουν ένα μοναδικό προνόμιο να την διατηρούν ανεπίστρεπτα ανεξάρτητα από αποτελέσματα και διατηρούν τον τίτλο μετά την έξοδο από την ενεργό δράση. Αντίθετα με τις άλλες πολεμικές τέχνες στο Σούμο δεν υπάρχουν κατηγορίες ανάλογες με το βάρος αλλά η ταξινόμηση γίνεται με βάση τις νίκες στην ενιαία κατηγορία. Την τελευταία εικοσαετία Yokozuna είναι κυρίως Μογγόλοι και η απονομή στον Ιάπωνα Kisenosato είναι γεγονός μεγάλης εμβέλειας.
Η πάλη Σούμο είναι η τελευταία τελετουργική πολεμική τέχνη που διέπεται από αυστηρούς εξωαγωνιστικούς κανόνες. Οι παλαιστές γυμνάζονται και διαμένουν συνεχώς στα γυμναστήρια , διάγουν ένα οιονεί κοινοβιακό μοναστικό βίο με αυστηρή γραμμική ιεραρχία και επετηρίδα. Οι αθλητές παρακολουθούνται στην προσωπική τους ζωή , επιβραβεύεται ο οικογενειακός βίος και εξωαθλητικές ατασθαλίες τους αποστερούν τίτλους και θέσεις Η πάλη συνοδεύεται από μια αυστηρή εισαγωγική τελετή με συγκεκριμένες κινήσεις , ειδικές ενδυμασίες κριτών, ανακοινώσεις αθλητών και αποτελεσμάτων με ζωντανή εκφώνηση χωρίς μικρόφωνα, αλάτι που διώχνει τα πνεύματα και αυστηρά προσδιορισμένες κινήσεις εισόδου και αναχώρησης.
Την τελευταία τριακονταετία με την  μεγάλη κοινωνική ανάπτυξη στην Ιαπωνία, η έφεση για ένα τόσο αυστηρό βίο μειώθηκε ενώ αντίστοιχα πολίτες άλλων χωρών είδαν μια ευκαιρία εισόδου. Μέσα σε δέκα χρόνια η κρίσιμη μάζα των Ιαπώνων πρωταθλητών μειώθηκε  ενώ αυξήθηκε η εισροή των Μογγόλων. Ενώ το άθλημα παραμένει ως αυστηρά Ιαπωνικό, διεξάγεται στην επίσημη μορφή στην Ιαπωνία και το παρακολουθούν Ιάπωνες , έχασε βαθμηδόν την Ιαπωνική αριστεία. Για να την επανακτήσουν οι Ιάπωνες χρειάζονται τουλάχιστον πέντε χρόνια , υπό την προϋπόθεση ότι μια νέα ροή γηγενών αθλητών θα ενισχυθεί. Η αυστηρή ιεραρχία στα γυμναστήρια και το πολύπλοκο σύστημα κατατάξεων και αγώνων που διαμορφώνει μια ισχυρή ελίτ αθλητών των υψηλών κλιμάκων καθιστά τις δραματικές αλλαγές δύσκολες στην κορυφή. Οι Ιάπωνες έκαναν υπομονή 20 σχεδόν χρόνια να δουν «δικό» τους αθλητή στην ανώτατη κλάση του πιο Ιαπωνικού αθλήματος που διεξάγεται στην Ιαπωνία.
Η αντίφαση είναι οδυνηρή και οι Ιάπωνες για να απαλύνουν την αμηχανία οδηγούνται σε μια παράτολμη απόφαση. Προτείνουν στην Ολυμπιακή επιτροπή να περιλάβει το Σούμο στα ολυμπιακά αθλήματα. Έχουν βρει αντίστοιχες εθνικές ομοσπονδίες και εργάζονται για την υιοθέτηση του αιτήματος τους. Ο σκοπός τους είναι να κερδίσουν Ολυμπιακά μετάλλια στο άθλημα τους στους επερχόμενους Ολυμπιακούς του Τόκυο το 2020. Όμως η υιοθέτηση του Σούμο ως Ολυμπιακό άθλημα θα σημάνει και την αφυδάτωση του, τον εκπεσμό από ένα τελετουργικό θέατρο πάλης σε ένα άνοστο θέαμα μεγαλόσωμων παλαιστών. Το Σούμο χωρίς τελετές , αλάτια, πολύχρωμα άμφια διαιτητών , βροντώδεις εκφωνήσεις ,αυστηρές κομμώσεις κλπ  είναι ανιαρό. Οι πραγματικοί φίλοι του Σούμο ελπίζουν να μη δουν την διακωμώδηση του στην μορφή του Ολυμπιακού αθλήματος.  
Με κάποιο τρόπο οι ΗΠΑ έχουν πάθει ότι και οι Ιάπωνες με την εθνική τους πάλη.
Πρωταγωνίστησαν ενεργά στο στήσιμο θεσμών και κανονισμών της παγκοσμιοποίησης μέσω της οποίας απολάμβαναν μια διαρκή ανάπτυξη. Η ανάπτυξη άνοιξε διόδους προσβάσιμους από άλλους προς το εσωτερικούς μηχανισμούς του συστήματος και όπως οι Ιάπωνες θεατές ξαφνικά είδαν πως οι πρωταγωνιστές του εθνικού πρωταθλήματος της παγκοσμιοποίησης είναι οι «Μογγόλοι» Κινέζοι επιχειρηματίες, οι «Μογγόλοι» μετανάστες προς τις Ηπα, οι «Μογγόλοι» μεσαίοι εισοδηματίες των Brics κλπ κλπ. Η διαφορά από τους Ιάπωνες του Σούμο είναι ότι αντί να περιμένουν καμιά πενταετία σεβόμενοι τους κανόνες αλλάζουν τους κανόνες εδώ και τώρα.
Αν οι γενικές τάσεις διαμορφώνονται και  κρυσταλλώνονται σε αποφάσεις ηγετών τότε οι ΗΠΑ έκαναν την τέλεια επιλογή ηγέτη : ένας «τρελός» ένας ασεβής προς τα ειωθότα μπορεί να ανατρέψει τους κανόνες που αυτός επέβαλε , απλά γιατί τώρα μάλλον δεν τον συμφέρουν.